Samadhirajasutra 12.2

12.2

འཕགས་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཐ་མ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་དམ་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ན། ཀུན་དགའ་བོ་རྒྱལ་པོ་དཔའ་བས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། རྒྱལ་པོ་དཔའ་བས་བྱིན་དེ་ལ་བཙུན་མོའི་འཁོར་ནི་བུད་མེད་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཡོད་དོ། །བུ་ནི་སྟོང་ཡོད་དོ། །བུ་མོ་ནི་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་དོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་དཔའ་བས་བྱིན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་རིན་ཆེན་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་ལ་སྒོ་བཞི་ཡོད་པ། སྟེགས་བུ་དང་སྒོ་ཁང་དང་རྟ་བབས་དང་སྐར་ཁུང་དང་པུ་ཤུ་དང་ཁང་པ་དང་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱིས་བརྒྱན་ཅིང་རྣམ་པར་བཀྲ་བ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། ལྷའི་གནས་བཞིན་སྣང་བ། སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་མདོ་སྡེ་འདི་ལྟ་བུ་དག་ནི་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་སྨད་ཅིང་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་སྤངས་ཏེ། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དང་མི་འཕྲོད་ཅིང་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་བོར་བར་གྱུར་ཏེ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་མི་བཟད་པའི་དུས་སུ་གྱུར་པ། གཙེ་བ་མང་ཞིང་ཆར་ཆེས་པའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཆར་མི་འབབ་པའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། དུས་མ་ཡིན་པར་ཆར་འབབ་པའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། སྦྲུལ་འབྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། ལྕེ་འབབ་པའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། མུ་གེ་འབྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། ལོག་པར་ལྟ་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ལྟ་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་གསང་སྔགས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདུན་སྟོང་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་། གྲོང་རྡལ་དང་། ཡུལ་འཁོར་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དང་ལྗོངས་ནས་བསྐྲད་ནས་དེ་དག་ཆོས་སྨྲ་བ་མེ་ཏོག་ཟླ་མཛེས་དང་ལྷན་ཅིག་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ནགས་ཁྲོད་དེར་རྟེན་ཅིང་གནས་ཏེ་དགེ་སློང་དེ་དག་ལ་གཟུངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་སྟོན་ཏོ། །ཀུན་དགའ་བོ་ནགས་ཁྲོད་དེ་ཡང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བའི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དང་། སྙེ་མ་དང་། འཁྲི་ཤིང་དང་། འབྲས་བུ་དག་དང་ལྡན་པ། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་

had passed into nirvāṇa, during the last five hundred years when the supreme Dharma was vanishing, at the time when the supreme Dharma was being destroyed, there was, Ānanda, a king named Śūradatta. King Śūradatta had eighty-four thousand women in his harem. He had a thousand sons, and five hundred daughters.

“At that time and in those days, King Śūradatta had a capital city named Ratnāvatī, which was vast and immense, and had four gateways. It was adorned and beautified by balconies,¹¹⁹⁰ porticoes,¹¹⁹¹ entranceway arches,¹¹⁹² windows,¹¹⁹³ upper pavilions,¹¹⁹⁴ towers,¹¹⁹⁵ and gardens. It was beautiful, and appeared like the abode of a deity. It was the residence of countless, innumerable beings.¹¹⁹⁶

“Ānanda, at that time and in those days, many people detested sūtras like this. Many people rejected them. Many people were hostile to them. Many people dismissed them. It was a time of great terrors. It was a time of great calamites, of excessive rains, and of droughts. It was a time of many snakes. It was a time of disasters caused by lightning. It was a time of famines. It was a time of false views. It was a time of wrong views. It was a time of seeking out the mantras of the tīrthikas. It was the time when the enlightenment of buddhahood was vanishing.

“Seven thousand bodhisattvas were expelled from the villages, the towns, the market towns, the regions, the capital, and the kingdom. They, along with the dharmabhāṇaka Supuṣpacandra, resorted to the forest called Samantabhadra and dwelt there. Supuṣpacandra taught those bhikṣus there the Dharma teaching of retention.

“Ānanda, in that forest a variety of flowers, blossoms, vines, and fruits were always displayed, and the forest was filled with a variety of trees that were like wish-fulfilling trees.