Samadhirajasutra 12.3

12.3

དང་འདྲ་བ། ཤིང་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གང་ཞིང་སའི་གཞི་ཡང་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་དུ་མ་དང་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། བྲག་དང་རྡོ་བ་སྣ་ཚོགས་མཛེས་ཤིང་དྲི་མ་མེད་པ། ཡངས་ཤིང་མཐོ་བ་དང་གསེར་གྱི་རི་དག་གིས་མཛེས་པར་བྱས་ཤིང་སྡུག་པ། གྲུབ་པའི་རིག་སྔགས་འཆང་དང་དྲི་ཟའམ་སྐྱེས་བུའམ་དྲང་སྲོང་དང་མིའམ་ཅི་དག་གནས་པ། བྱད་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ཆེ་ཞིང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་གནས་པ། སངས་རྒྱས་དུ་མ་བཞུགས་བཞུགས་པ། དགའ་ཚལ་དང་འདྲ་བ་ཀུན་ཏུ་བཟང་ཞིང་རྣལ་འབྱོར་དང་འཐུན་པའི་ནགས་ཚལ་དམ་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དེ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་ལ་རྗེས་སུ་བརྩོན་ཞིང་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །ཡང་ཀུན་དགའ་བོ་ཆོས་སྨྲ་བ་མེ་ཏོག་ཟླ་མཛེས་དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་སོང་ནས། ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་ཞུགས་ཏེ། ལྷའི་མིག་རྣམ་པར་དག་པ་མིའི་ལས་འདས་པས་བལྟས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྲག་ཁྲིག་མང་པོ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྣ་ཚོགས་ནས་འདིར་སྐྱེས་ཏེ། དེ་དག་གཟུངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་མཉན་པ་རྙེད་ན་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་གཟུངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་མཉན་པ་མ་རྙེད་ན་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་པ་དག་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཆོས་སྨྲ་བ་མེ་ཏོག་ཟླ་མཛེས་དྲན་ཞིང་ཤེས་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ག་ལ་ཡོད་པ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་ཁོ་བོ་ནི་འགྲོའོ། །གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། གྲོང་འདབ་དང་། ལྗོངས་དང་། ཡུལ་འཁོར་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དུ་སོང་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དེ་དག་གིས་ཆོས་སྨྲ་བ་མེ་ཏོག་ཟླ་མཛེས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་ནགས་ཁྲོད་འདི་ནས་གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། གྲོང་འདབ་དང་། ལྗོངས་དང་། ཡུལ་འཁོར་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དུ་འགྲོ་བ་འདི་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་

The ground was covered with the adornment of many different forms and colors of seeds and seedlings; beautified by a variety of rocks and stones, and stainless water;¹¹⁹⁷ and adorned by beautiful, vast, high, golden mountains. Siddhas, vidyādharas,¹¹⁹⁸ gandharvas, yakṣas,¹¹⁹⁹ kiṃpuruṣas,¹²⁰⁰ sages, and kinnaras dwelt there. It was inhabited by flocks of birds¹²⁰¹ of various colors and shapes. Many buddhas had dwelt there. It was like a delightful garden. It was completely good. It was in that excellent forest called Samantabhadra, perfect for practice,¹²⁰² that those bodhisattvas dedicated to practice dwelt.

“Ānanda, the dharmabhāṇaka Supuṣpacandra went to stay alone in a secluded place. With his pure divine sight, which transcended that of humans, he saw that many trillions of bodhisattvas who had developed roots of goodness in various buddha realms had been reborn in this world. If they were able to hear this Dharma teaching of retention they would proceed irreversibly to the highest, complete enlightenment. However, if they did not hear this Dharma teaching of retention they would regress from the highest, complete enlightenment.

“Then the dharmabhāṇaka Supuṣpacandra mindfully and knowingly arose from that samādhi and went to the great assembly of bodhisattvas. When he had reached it, he announced to that great assembly of bodhisattvas, ‘Noble sons, I am going to the villages, the towns, the market towns, the kingdom, the regions, and the capital, where I will teach the Dharma to beings.’

“The great assembly of bodhisattvas said to the dharmabhāṇaka Supuṣpacandra, ‘We do not wish you to go from this forest to the villages, the towns, the market towns, the kingdom, the regions, and the capital.