Samadhirajasutra 13.19

13.19

བདག་བྱུང་བ་ནི། །རྒྱལ་པོ་མེ་ཏོག་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་བུ་ཡང་ལྔ་བརྒྱར་ཚང་བར་བྱུང་། །དྲན་དང་ལྡན་ཞིང་རྟོགས་དང་ལྡན་པར་གྱུར། །རྒྱལ་པོའི་བུ་དེ་ཡིས་ཀྱང་རྒྱལ་བ་ཡི། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་དག །ཐམས་ཅད་མེ་ཏོག་འབྲས་བུས་བརྒྱན་པ་ཡང་། །ཐུགས་རྗེ་ལྡན་པ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་ཕུལ། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་ནི་བརྒྱ་སྟོང་སྣ་ཚོགས་དང་། །འཆག་ས་མལ་སྟན་བཞུགས་གནས་སྟོང་རྣམས་དང་། །ཆོས་གོས་ཀྱང་ནི་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་གིས། །འཆག་ས་བཞུགས་གནས་རྣམས་སུ་གདིང་བ་བྱས། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟོང་དག་དང་། །དགེ་སྦྱོང་དག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཇི་སྙེད་པ། །རྒྱལ་བའི་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡིད་དད་པས། །བདེ་གཤེགས་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཕུལ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་དགེ་བའི་ལས་བཅུ་ཡི། །ལམ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པར་གྱུར་ནས་སུ། །སྐྱེ་བོ་སྲོག་ཆགས་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་གིས། །མདུན་དུ་བདར་ཏེ་འདྲེན་པ་ལྟ་བར་སོང་། །མེ་ཏོག་དང་ནི་བྱུག་པ་བདུག་པ་དང་། །གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་སིལ་སྙན་ཐོགས་ནས་སུ། །རྒྱལ་བ་དེ་ལ་དེ་ཡིས་མཆོད་བྱས་ཏེ། །ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་སྤྱན་སྔར་འདུག་པར་གྱུར། །ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མིན་གནོད་སྦྱིན་དང་། །དགེ་སློང་སྟོང་ཡང་དེ་ཚེ་དགའ་བར་གྱུར། །རྒྱལ་བ་མཆོད་པ་འདི་ནི་ལུང་སྟོན་ཏམ། །མི་ཡི་དབང་པོ་ལེགས་པར་ཆོས་གསུང་ངམ། །རྒྱལ་པོའི་བུ་དེ་ཡི་ནི་བསམ་པ་དང་། །བླ་མེད་སེམས་ཀྱང་རང་བྱུང་མཁྱེན་ནས་ནི། །མོས་པའི་གནས་ལ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡིས། །དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་ཞི་བ་འདི་བཤད་དོ། །གང་ཚེ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུང་ཕྱུང་བ། །དེ་ཚེ་ནགས་ཚལ་བཅས་པའི་ས་ཡང་གཡོས། །ནམ་མཁའ་ལས་ནི་མེ་ཏོག་ཆར་ཀྱང་བབ། །ས་ལས་པད་མ་བརྒྱ་དག་བྱུང་བར་གྱུར། །སྟོན་པ་དོན་གྱི་ཚིག་ལ་རབ་བསླབས་པས། །བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་འདྲེན་པས་ལུང་བསྟན་ཏེ། །མི་ཡི་དབང་པོས་ཏིང་འཛིན་ཞི་བ་བཤད། །དེ་ཡི་དོན་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་མཉན་པར་གྱིས། །སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་སྲིད་པ་མེད་པ་སྟེ། །ཀུན་བརྟགས་གསོག་དང་སྨིག་རྒྱུ་འདྲ་བ་ཡིན། །སྒྱུ་མ་ཇི་བཞིན་གློག་དང་སྤྲིན་འདྲ་སྟེ། །སྟོང་གཡོ་བདག་དང་སེམས་ཅན་སྲོག་ཀུན་མེད། །གཟོད་མ་ནས་ནི་སྟོང་ཞིང་མ་འོངས་ཆོས། །སོང་བ་

A king named Varapuṣpasa.
He had no fewer than five hundred sons,
All endowed with mindfulness and realization. {7}

“That king and his sons offered to the Jina,
To that compassionate one,
Six hundred thousand parks,
All beautified by flowers and fruits,¹³³⁴ {8}

“And a hundred thousand various parks
With thousands of walkways, seats, and beds,
And with a trillion Dharma robes
Spread on the ground where they walked and sat. {9}

“Thus the king with great faith
Presented to that Sugata
In many thousands of ways
Whatever renunciants would enjoy. {10}

“That king, who followed the path
Of the ten good actions,
Came to see the Guide, accompanied by
A hundred thousand trillion beings. {11}

“Holding flowers, perfumes, and incense,
Parasols, banners, and musical instruments,
He made offerings to that Jina,
And with his hands in homage sat before him. {12}

“The thousands of bhikṣus were pleased,
As were the devas, humans, asuras, and yakṣas, wondering,
‘The Jina to whom these offerings were made, will he give a prophecy?
Will this lord of humans teach the Dharma?’ {13}

“The self-arisen one knew their thoughts
And knew the king’s supreme motivation,
That his aspiration was to the further shore,
And therefore taught him the samādhi of peace. {14}

“When the Sugata’s voice came forth
The earth and its forests shook.
A rain of flowers fell from the sky
And hundreds of lotuses appeared out of the ground. {15}

“The Teacher had trained in the words and their meaning,
And the Guide, knowing the king’s thoughts, gave a prophecy.
That lord of men taught the samādhi of peace.
Listen to these words and their meaning. {16}

“ ‘All existences are nonexistent: they are concepts,
They are insubstantial, they are like mirages and illusions.
They are like lightning and clouds, unstable and empty.¹³³⁵
All are without a self, without a being, without a soul.¹³³⁶ {17}

“ ‘Primordially empty, phenomena do not come.