Samadhirajasutra 13.20

13.20

མེད་ཅིང་གནས་མེད་གནས་ཀྱིས་དབེན། །སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་སྙིང་པོ་མེད། །ཐམས་ཅད་དག་ཅིང་རྣམ་དག་ནམ་མཁའ་བཞིན། །མི་སྔོ་མི་སེར་དཀར་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། །མིང་ནི་གསོག་གྱུར་སྒྲ་ཡི་རང་བཞིན་ཡིན། །སེམས་ནི་དབེན་ཞིང་སེམས་མེད་རང་བཞིན་ཏེ། །སྐད་ཅིག་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་སྒྲ་དང་བྲལ། །བཤད་པ་ན་ཡང་ཡི་གེ་འཕོ་བ་མེད། །མ་བཤད་ན་ཡང་ཡི་གེ་འགྲིབ་མི་འགྱུར། །ཡི་གེ་དག་ནི་ཕྱོགས་སུའང་མི་འགྲོ་སྟེ། །ཡི་གེ་གང་ནས་ཀྱང་ནི་འོངས་མ་ཡིན། །ཡི་གེ་མི་ཟད་ཟད་ཅིང་འགགས་པ་སྟེ། །བཤད་པར་བྱས་སམ་བཤད་པར་མ་བྱས་ཀྱང་། །ཡི་གེ་འདི་དག་རྟག་པར་མི་ཟད་བརྗོད། །གང་གིས་ཡོངས་ཤེས་དེ་ཡང་ཟད་མི་འགྱུར། །ཆོས་ནི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་དག་རབ་བརྗོད་ནས། །སངས་རྒྱས་བརྒྱ་སྟོང་དག་ནི་གང་འདས་པ། །ཆོས་ཀྱང་མ་ཟད་ཡི་གེའང་ཟད་མ་གྱུར། །སྐྱེ་བ་ཡང་མེད་དེ་ཕྱིར་མི་ཟད་པ། །གང་གིས་མི་ཟད་ཆོས་རྣམས་རབ་ཤེས་པ། །རྟག་ཏུ་མི་ཟད་པ་ཡི་ཆོས་ཤེས་པས། །མདོ་སྡེ་བརྒྱ་སྟོང་དག་ནི་བཤད་བྱས་ཀྱང་། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་མེད་པར་ཤེས། །རྒྱལ་བའི་ཆོས་ནི་གང་དག་རབ་སྟོན་པ། །དེ་ཡང་མི་ཟད་པས་ན་མི་མཐོང་སྟེ། །ཆོས་འདི་སྔ་ནས་བདག་མེད་སེམས་ཅན་མེད། །དེ་དག་རབ་ཏུ་སྟོན་ཀྱང་ཟད་མི་འགྱུར། །མཁས་པ་དེ་ནི་ཚིག་ཀུན་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །ཚིག་གིས་སེམས་ནི་འཕྲོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཚིག་རྣམས་ཐམས་ཅད་རི་ཡི་བྲག་ཅ་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་ནམ་ཡང་ཚིག་ལ་ཆགས་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་སྒྱུ་མའི་ཚིག་གིས་ཆོས་སྟོན་ཏེ། །ཚིག་དེ་ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་མོད་ལ་འགགས། །ཚིག་དེ་ཡི་ནི་མཚན་ཉིད་ཅི་འདྲ་བ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་མཚན་ཉིད་དེ་འདྲར་གྱུར། །ཆོས་ཀུན་མཚན་གཞི་མེད་ཅིང་མཚན་གཞི་བྲལ། །ཐམས་ཅད་མཚན་མེད་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག །རྟག་ཏུ་དབེན་ཞིང་གཙང་བ་ནམ་མཁའ་བཞིན། །མདོར་ན་དེ་དག་བགྲང་བར་ཉེར་མི་འགྱུར། །འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀུན་དབེན་པ་སྟེ། །དྲང་སྲོང་དེ་དག་ལ་ནི་རྣམ་རྟོག་མེད། །འགྲོ་བ་ཀུན་ཏུ་འདུས་མ་བྱས་ཐོབ་པས། །ལྟ་བ་དག་ལས་ཁོར་མོར་རྣམ་པར་དབེན། །གང་དག་འདི་འདྲའི་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པ་ནི། །རྟག་ཏུ་མ་ཆགས་མི་གཏུམ་མ་རྨོངས་ཏེ། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་རང་

They have not come, they are not present, and they have no location.
They are always without essence; they have the nature of an illusion.
They are all pure—completely pure like space. {18}

“ ‘They are neither blue, nor yellow, nor white.
Those are just names, vacuous, with a nature that is just sound.
They are devoid of mind; their nature is not mind.
They are momentary and are devoid of sound. {19}

“ ‘Words do not go anywhere if spoken.
Words are not diminished if not spoken.
Words do not go in any direction.
Words do not come from anywhere.¹³³⁷ {20}

“ ‘Words do not perish, cease, or end,
Whether they are spoken or unspoken.
Words are said to be always unceasing.
Those who know that will be unceasing. {21}

“ ‘In the past, hundreds of thousands of buddhas
Have taught the Dharma hundreds of thousands of times.
But the Dharma does not cease; words do not cease,
And as there is no arising, there is no cessation. {22}

“ ‘Those who know the unceasing Dharma
Will always know the unceasing Dharma.
Having taught a hundred thousand sūtras,
They know that the Dharma is devoid of words.¹³³⁸ {23}

“ ‘The Dharma that the jinas have taught
Is unceasing and therefore is not seen.
The Dharma is primordially without a self, without a being.
Although¹³³⁹ it is taught, it does not cease. {24}

“ ‘The wise teach using all words,
But their minds are not captivated by the words.
All words are like echoes on a mountain,
So therefore never have attachment to words. {25}

“ ‘The Dharma is taught through illusory words
And all those words cease in that instant.
That which is the characteristic of those words
Is the characteristic that all phenomena have. {26}

“ ‘All phenomena have no characteristics, are devoid of characteristics;
They all have no characteristics, and are pure of characteristics.
They are always empty, and they are as pure as space.
In brief, they cannot be enumerated. {27}

“ ‘They are devoid of “composite” or “noncomposite,”
And the sages have no concepts concerning them;
They have arrived at the noncomposite in all the existences of beings
And are always devoid of contrived views. {28}

“ ‘The one whose mind is at rest in that nature
Is always without desire, anger, and ignorance.
The one who knows phenomena in that way