Samadhirajasutra 2.24

2.24

གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བས་རྒྱལ་བུ་གཞོན་ནུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སེམས་ཀྱི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་བཤད་དོ། །དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཐོས་ནས་རབ་ཏུ་དད་དེ་སེམས་རབ་ཏུ་དད་པས་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ཏེ་གོས་ངུར་སྨྲིག་གྱོན་ནས་དད་པས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་བཟུང་སྟེ། །བཟུང་ཞིང་བཅངས་བཀླགས་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱས་ནས་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་རྗེས་སུ་བརྩོན་པར་གནས་ཏེ། དེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེས་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཕྲག་ཉི་ཤུར་ནམ་ཡང་ངན་འགྲོ་ལོག་པར་ལྟུང་བར་མ་སོང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཕྲག་ཉི་ཤུ་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་མཉན་ཏོ། །སངས་རྒྱས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལས་མཉན་ནས་ཀྱང་བཟུང་ངོ་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱས་སོ། །བཅངས་སོ། །བཀླགས་སོ། །བཏོན་ཏོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་བསྒོམས་ཤིང་མང་དུ་བྱས་ཏེ། བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་རྗེས་སུ་བརྩོན་པར་གནས་སོ། །དེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེས་བསྐལ་པ་ཉི་ཤུ་འདས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དོན་ལེགས་པར་བསམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེས་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པའི་དོན་བྱས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཤིང་ཟད་པའི་མེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །གཞོན་ནུ་དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་གྲངས་དེས་ཀྱང་འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཅེས་སྤྲས་བྱེད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་ཚེ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་སྔོན་བྱུང་བའི་ལེའུ་འདི་ཉིད་རྒྱས་པར་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །སྔོན་འདས་དུས་ཀྱི་བསྐལ་པ་བསམ་ཡས་ན། །མི་ཡི་གཙོ་བོ་བྱུང་བ་ངས་དྲན་ཏེ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་གཟེངས་ཀྱིས་དོན་མཛད་པ། །དེ་མིང་དངོས་པོ་མེད་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ། །སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་མཁའ་ལ་རབ་འདུག་ནས། །

Then the Bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened Buddha Abhāva­samudgata, knowing the higher motivation of Prince Mahā­karuṇā­cintin, taught him this samādhi. When he had heard this he had complete faith in it. With complete faith he shaved off his hair and beard, put on the orange robes, and with such faith left home for homelessness. Having entered homelessness he learned this samādhi. He learned it, kept it, read it, understood it, and dedicated himself to the practice of meditation on it. Through that root of merit, he did not fall into the lower existences for two hundred million eons. He served two hundred million buddhas, and he heard this samādhi from all those tathāgatas. Having heard it, he learned it and understood it. He kept it, read it, propagated it, and repeatedly meditated on it with unadulterated meditation, remaining dedicated to that practice of meditation.

“Through those roots of merit, after twenty eons had passed he appeared in the world as the Bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened Buddha Suvicintitārtha. He ripened countless beings and benefited countless beings, and afterward, like an extinguished flame, he passed away into perfect nirvāṇa.

“Therefore, young man, this samādhi of that Dharma teaching should be cherished by bodhisattva mahāsattvas. It should be known to cause the unsurpassable perfect wisdom of buddhahood.”

Then at that time the Bhagavān gave a detailed teaching on the preceding chapter by chanting the following extensive verses to the youth Candraprabha:

“I remember that countless eons ago
In the past, there appeared a supreme human,
One who benefited the world, a great rishi,
And his name was Abhāva­samudgata. {1}

“As soon as he was born he rose into the air