Samadhirajasutra 5.14

5.14

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐར་བར་བྱས་ཤིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དགའ་བའི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པ་འཕགས་པ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་རབ་ཏུ་འགོད་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཡང་མྱུར་དུ་འཐོབ་བོ། །བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མྱུར་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱའོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་དོན་འདི་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་སྔོན་བྱུང་བའི་གཏམ་བསྟན་པ་འདི་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བཤད་དོ། །སྔོན་ཆད་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་དྲན་པ་ནི། །བདེ་གཤེགས་སེང་གེ་རྒྱལ་མཚན་བསྟན་པ་ལ། །དགེ་སློང་མཁས་པ་ཆོས་སྨྲ་བྱུང་བ་ཡང་། །དེ་ཡི་མིང་ནི་ཚངས་པས་བྱིན་ཞེས་བྱ། །ང་ནི་བློ་གྲོས་ཞེས་བྱ་རྒྱལ་པོའི་བུ། །ན་བར་གྱུར་ཏེ་མི་བཟད་སྡུག་བསྔལ་ཚོར། །དེ་ཚེ་ཚངས་པས་བྱིན་པ་ཆོས་སྨྲ་བ། །ང་ཡི་སློབ་དཔོན་དུ་ནི་གྱུར་པ་ཡིན། །ང་ནི་སྨན་པ་ལྔ་བརྒྱ་མི་ཉུང་བ། །བརྩོན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ནད་དཔྱད་གསོ་བར་བྱེད། །ང་ཡི་ནད་ནི་གསོ་བར་མ་ནུས་ནས། །ང་ཡི་གཉེན་བཤེས་ཀུན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱུར། །ང་ཡང་ན་བར་དགེ་སློང་དེས་ཐོས་ནས། །ནད་དྲི་བར་ནི་ང་ཡི་དྲུང་དུ་འོངས། །ཚངས་བྱིན་ང་ལ་བརྩེ་བ་རབ་བསྐྱེད་ནས། །ཏིང་འཛིན་མཆོག་འདི་དེ་ཚེ་བཤད་པར་གྱུར། །ང་ནི་ཏིང་འཛིན་དམ་པ་འདི་ཐོས་ནས། །འཕགས་པའི་དགའ་བ་ཟང་ཟིང་མེད་པ་སྐྱེས། །ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་རབ་ཤེས་པས། །ང་ཡང་དེ་ཡི་དུས་ན་ནད་ལས་སོས། །མར་མེ་མཛད་ནི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན། །དགེ་སློང་ཆོས་སྨྲ་མཁས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ང་ནི་བློ་གྲོས་རྒྱལ་པོའི་བུར་གྱུར་ཏེ། །ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ནད་ལས་ཐར། །དེ་བས་གཞོན་ནུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྱི་དུས་ན། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་འདི་དག་རྗེས་དྲན་ཞིང་། །བྱིས་པས་ཉེས་པར་བརྗོད་པའི་ཚིག་བཟོད་གྱིས། །ཏིང་འཛིན་འདི་ཡང་ཟུང་ལ་ལེགས་པར་ལྷོགས། །ཕྱི་མའི་དུས་ལ་དགེ་སློང་མང་པོ་དག །བརྐམ་ཞིང་གཏུམ་ལ་མ་བསྡམས་འབྱུང་བར་འགྱུར། །སྡིག་ལ་དགའ་ཞིང་ལྷུང་བཟེད་ཆོས་གོས་ཆགས། །ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་

those bodhisattva mahāsattvas liberate all beings from all the sufferings of existence. They will establish them in the noble, unsurpassable bliss and joy of samādhi, this samādhi will be quickly attained, and the highest, complete enlightenment of perfect buddhahood will be quickly attained.”⁶¹⁷

Thereupon the Bhagavān, in order to teach this meaning to Candraprabha, repeated what he had previously said by explaining it in the following verses.

“I remember that, as I was practicing in the past,
In the teaching of Sugata Siṃhadhvaja
There was a wise bhikṣu, a dharmabhāṇaka
Whose name was Brahmadatta. {1}

“At that time I was Prince Mati.
I was tormented by the pain of an illness.
The dharmabhāṇaka Brahmadatta
Became my teacher at that time. {2}

“More than five hundred physicians
Diligently sought to cure that illness,
But they were unable to cure me of my disease.
Everyone in my family was in suffering. {3}

“The bhikṣu heard about my illness,
And he came to me and asked about it.
Brahmadatta felt great pity for me,
And he taught me this supreme samādhi. {4}

“When I had heard this sublime samādhi
I experienced a noble, nonworldly joy.
I understood the essential nature of phenomena
And at that time I was healed of my disease. {5}

“That wise dharmabhāṇaka bhikṣu was Dīpaṃkara
While he was practicing bodhisattva conduct,
And I was Prince Mati, who was freed from illness
Through the wisdom of the samādhi. {6}

“Therefore, young man, in the future
Remember past declines like that.
Tolerate the bad things the foolish will say
And keep and recite⁶¹⁸ this samādhi. {7}

“In future time, there will be many bhikṣus
Who will be covetous,⁶¹⁹ malicious, and without restraint.⁶²⁰
They will enjoy bad actions and be attached to alms bowls and robes,
And they will reject completely this samādhi. {8}