The Sūtra of Golden Light 5.19

5.19

གཉིས་ཀྱིས། །ནགས་མཆོག་ཆེན་པོ་དེར་བལྟས་ན། །སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་མ་རྙེད་ནས། །ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་ཟུག་རྔུའི་སྙིང་། །དྲན་མེད་ནགས་ཀྱི་ནང་ན་རྒྱུ། །ནུ་བོ་དེ་ནི་ཡོངས་ཚོལ་ཞིང་། །གདོང་ལ་མཆི་ཟག་ནགས་ཁྲོད་རྒྱུ། །སྒྲ་ཆེན་དེ་བཞིན་ལྷ་ཆེན་པོ། །རྒྱལ་བུ་གཞོན་ནུ་དེ་དག་གཉིས། །སྟག་མོ་ཉམ་ཆུང་གར་ཉལ་བ། །དེར་ནི་ཉེ་བར་སོང་བ་དང་། །སྟག་མོ་དང་ནི་སྟག་ཕྲུག་གི །སྟག་གི་མཆུ་ལ་ཁྲག་ཆགས་མཐོང་། །སྐྲ་དང་རུས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག །ས་ལ་རྣམ་པར་འཐོར་བ་མཐོང་། །དེ་ཡི་ཁྲག་གི་ཐིགས་པ་ནི། །ཉུང་ཞིག་ས་ལ་ཡོད་པར་གྱུར། །རྒྱལ་པོའི་བུ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱིས། །ཁྲག་ཆགས་པ་ཡི་ས་དེ་མཐོང་། །རབ་ཏུ་བརྒྱལ་ཏེ་ས་དེ་ལ། །འགྱེལ་ནས་ཡིད་ནི་ཉམས་པར་གྱུར། །ལུས་རྣམས་ལ་ནི་རྡུལ་གྱིས་གོས། །དྲན་དབང་ཉམས་ཤིང་སེམས་ཀྱང་མྱོས། །དེ་དག་གི་ནི་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་། །སྙིང་རྗེར་ངུ་ཞིང་མྱ་ངན་ནོན། །དེ་དག་ཆུས་ནི་རབ་འཐོར་ཞིང་། །ལག་པ་སྒྲེང་སྟེ་ངུ་ཞིང་གནས། །དེ་ནི་འགྱེལ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་། །བཙུན་མོ་གཅེས་མཆོག་སྐྱེད་པའི་མ། །བུད་མེད་དག་ནི་ལྔ་བརྒྱ་དང་། །ཕོ་བྲང་ནང་ན་བདེར་འདུག་པ། །ནུ་སོར་གཉིས་ཀའི་རྩེ་མོ་ནས། །འོ་མ་ཁྲག་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་འཛག །དེ་ཡི་ལུས་དང་ཡན་ལག་ཀུན། །ཁབ་ཀྱིས་གཙགས་པ་བཞིན་དུ་ཚ། །སྙིང་ནི་རབ་ཏུ་མྱ་ངན་གང་། །བུ་བྲལ་མྱ་ངན་དྲག་མདས་ཕོག །རྒྱལ་པོའི་གན་དུ་ཉེར་སོང་སྟེ། །མྱ་ངན་རབ་གདུངས་ཡིད་མི་དགའ། །སྙིང་རྗེའི་སྒྲ་ཡིས་རབ་ངུ་ཞིང་། །རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ཆེ་ལ་སྨྲས། །མི་དབང་རྒྱལ་པོ་བདག་ལ་གསོན། །བདག་ལུས་མྱ་ངན་མེ་ཡིས་ཚིག །བདག་གི་ནུ་སོར་རྩེ་གཉིས་ནས། །འོ་མ་ཁྲག་ཏུ་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །བདག་ལུས་ཁབ་ཀྱིས་གཙགས་བཞིན་ཚ། །བདག་གི་སྙིང་ཡང་གས་ལ་ཐུག །ཇི་ལྟར་སྡུག་པའི་བུ་རྣམས་ནི། །ཕྱིན་ཅད་མི་མཐོང་འདི་འདྲའི་ལྟས། །བདག་གི་བུ་རྣམས་དེ་ལྟར་འཚལ། །ཐུགས་རྗེ་མཛོད་དེ་བདག་སྲོག་སྩོལ། །དེ་རིང་བདག་གི་རྨི་ལམ་ན། །ཐི་བ་ཕྲུག་གུ་གསུམ་རྙེད་ན། །བདག་གི་ཐི་བ་ཕྲུག་གུ་ནི། །སྡུག་ཅིང་ཡིད་འོང་གང་ལགས་

But could not find Mahāsattva.

“ ‘Their hearts pained by intense misery,
They roamed within the forest mindlessly,
Searching for their younger brother.
Faces streaming with tears, they wandered the forest.

“ ‘Those two young princes,
Mahāpraṇāda and Mahādeva,
Came near the place where
The weakened tigress was lying.

“ ‘They saw blood on the mouths
Of the tigress and the tiger cubs,
And some bones and hair were
Scattered there upon the ground.

“ ‘There were a few drops of blood
That had fallen onto the ground.
Those two princes saw that
The earth was bloodstained.⁴⁰¹

“ ‘They completely fainted away
And lay on the ground unconscious,
Their bodies covered with dirt,⁴⁰²
Without awareness, their minds in a swoon.

“ ‘All of their entourage
Wept piteously, overcome with misery.
They sprinkled water upon them
And with arms outstretched, wept.

“ ‘The moment that they had fainted,
Their mother, the beloved principal queen,
Was happily dwelling in the palace
With five hundred other women.

“ ‘From the nipples of both breasts,
Her milk came forth as dripping blood.
Her entire body and all her limbs
Were in pain as if pierced by needles.

“ ‘Her heart became filled with misery,
Hit by the arrow of the grief of losing a child.
She came before the king,
Deeply tormented by misery and in distress.

“ ‘With piteous cries she wept
And said to King Mahāratha,
“King, lord of men, listen to me.
My body is burned by the fire of misery.

“ ‘ “From the nipples of both my breasts
The milk has emerged as blood.
My body is in pain as if pierced by needles,
And my heart feels about to break.

“ ‘ “This seems to be a sign that I will
Never again see my beloved sons.
Therefore, regard me with compassion—
Find my sons and give me my life!

“ ‘ “In a dream that I had today,
I found three dove chicks.
One of the dove chicks was,
To me, the loveliest and prettiest.