The Sūtra of Golden Light 5.20

5.20

པ། །དེར་ནི་ཁྲ་མཆིས་བདག་གི་ནི། །ཐི་བ་ཕྲུག་གུ་དེ་ཁྲས་འཚལ། །བདག་གི་རྨི་ལམ་དེ་འདྲ་བའི། །མྱ་ངན་སྙིང་འདིར་རབ་ཏུ་ཞུགས། །སེམས་ནི་མྱ་ངན་རབ་གདུངས་པས། །བདག་ནི་རིང་པོར་མི་ཐོགས་འགུམ། །བདག་གི་བུ་རྣམས་དེ་ལྟར་འཚལ། །ཐུགས་རྗེ་ལྡན་པ་བདག་སྲོག་སྩོལ། །དེ་སྐད་སྨྲས་ནས་བཙུན་མོ་མཆོག །བརྒྱལ་ནས་ས་དེར་འགྱེལ་བར་གྱུར། །དྲན་པའི་དབང་པོ་རྣམ་པར་ཉམས། །སེམས་ཀྱང་སྟོར་ཞིང་དྲན་པ་མེད། །བཙུན་མོའི་འཁོར་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སྙིང་རྗེའི་སྐད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ངུ་། །བཙུན་མོ་དམ་པ་བརྒྱལ་གྱུར་ཏེ། །ས་ལ་འགྱེལ་བ་མཐོང་ནས་ནི། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་དབང་དེ། །བུ་དང་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་ནོན། །བློན་པོ་དང་ནི་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་། །གཞོན་ནུ་རྣམས་ནི་བཙལ་ཕྱིར་དོང་། །གྲོང་ཁྱེར་ཀུན་གྱི་སྐྱེ་བོ་དག །ཐ་དད་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་ཞིང་འཁོད། །ངུ་ཞིང་གདོང་ནས་མཆི་མ་ཟག །ལམ་ཁར་སེམས་ཅན་ཆེ་དེ་འདྲི། །གསོན་ནམ་འོན་ཏེ་ཤི་འམ་ཅི། །སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་དེ་གར་སོང་། །བདག་ཅག་དེ་རིང་མཐོང་ཞིག་གམ། །ཡིད་འོང་སེམས་ཅན་མཐོང་རེ་དགའ། །དེའུ་རེ་མི་སྙན་ཐོས་འགྱུར་ཞིང་། །ཡུལ་འདིར་མྱ་ངན་མི་བཟད་རླུང་། །སྒྲ་མི་ཕྱིན་ཅིང་སྒྱུ་མཐའ་ཡས། །དྲག་པོའི་སྒྲར་བཅས་ལྡན་ཞིག་གམ། །རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ཆེ་ལངས་ཏེ། །མྱ་ངན་ནོན་ཅིང་ངུ་བཞིན་དུ། །བཙུན་མོ་དམ་པ་སར་འགྱེལ་ལ། །བདག་ཉིད་ཆུ་ཡི་རྒྱུན་ཀྱང་འཐོར། །ཇི་སྲིད་དྲན་རྙེད་ལྡན་འགྱུར་བ། །དེ་སྲིད་དུ་ནི་ཆུ་ཡིས་གཏོར། །བདག་བུ་གུམ་མམ་གསོན་ཞིག་ཅེས། །ཞུམ་པའི་ཡིད་ཀྱིས་འདྲི་བར་བྱེད། །རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཡིས། །བཙུན་མོ་མཆོག་ལ་འདི་སྐད་སྨྲས། །བློན་པོ་དག་དང་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་། །གཞོན་ནུ་རྣམས་ནི་ཚོལ་ཕྱིར་དོང་། །ཁྱོད་ནི་རབ་ཏུ་ཡིད་ཞུམ་ཞིང་། །རྟག་ཏུ་མྱ་ངན་སྙིང་མ་བྱེད། །དེ་ལྟར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཡིས། །བཙུན་མོ་དམ་པ་སྤྲོ་བསྲིངས་ཏེ། །རྒྱལ་པོ་ཕོ་བྲང་ནས་བྱུང་ནས། །མྱ་ངན་ནོན་ཅིང་ངུ་བཞིན་དུ། །བློན་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་བསྐོར་ཏེ། །ཡིད་ནི་རབ་ཞུམ་ལུས་ཀྱང་ཞན། །སྲོག་ཆགས་བརྒྱ་ཕྲག་མང་པོ་ཡང་། །ངུ་ཞིང་མཆི་མ་ཟག་བཞིན་རྒྱུག །རྒྱལ་

“ ‘ “A hawk came, and that hawk
Took my dove chick away.
A grief like that in the dream
Has entered here into my heart.

“ ‘ “My mind is so tormented by sadness
It will not be long before I die.
Therefore, you who are compassionate,
Find my sons and give me my life!”

“ ‘After she had spoken, the principal queen
Fainted and lay there on the floor,
The faculty of awareness lost,
Her mind scattered and unconscious.

“ ‘All of the queen’s retinue also
Were weeping with pitiful cries
On seeing that the principal queen
Had fainted and was lying on the floor.

“ ‘Immediately, the lord of kings,
Oppressed by the misery of losing his sons,
Dispatched his ministers and court
To go in search of the youths.

“ ‘All the people throughout the town
Came out of their homes and gathered.
Weeping, with tears streaming down their faces,
They asked about Mahāsattva on the roads:

“ ‘ “Is he alive or is he dead?
Where has Mahāsattva gone?
Will we see him today?
How joyful to see that delightful being!”

“ ‘They soon heard an unpleasant sound,
A dreadful wind of misery in this land—
Endless manifestations that emitted no sound,
Together with those with ferocious sounds.

“ ‘King Mahāratha, standing up,
Oppressed by misery and weeping,
Continually sprinkled water on
The principal queen lying on the floor.

“ ‘He continued to sprinkle water
Until she had regained consciousness.
She asked with a despairing mind,
“Are my sons alive or dead?”

“ ‘King Mahāratha said
To his principal queen,
“The ministers and the court
Have gone in search of the boys.

“ ‘ “Do not let your mind be in deep despair
And have continuous misery in your heart.”
Speaking in that way, Mahāratha
Comforted the principal queen.

“ ‘The king came out of the palace
Oppressed by misery and weeping,
Accompanied by his ministers,
In despair, his body weakened.

“ ‘Also, many hundreds of people,
Running, weeping, with tears streaming,
Were coming out of the greatest of cities
In order to search for the princes.