The Awakening of Mahāvairocana 2.3

2.3

པ་ལ་ཐོར་ཚུགས་ཅན། །ཁ་དོག་མདོག་ནི་དཀར་མོ་ལ། །འོད་ཟེར་དཀར་པོ་སེར་པོ་དང་། །དམར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བར་བྲི། །ཁྲོ་གཉེར་ཅན་དང་ཉེ་བར་ནི། །མཐུ་ཆེན་ལག་ན་པདྨ་ཐོགས། །བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་གོས་དཀར་གྱོན། །འོད་ཟེར་དག་གིས་བསྐོར་བ་ཡི། །དཔའ་བོ་ཡང་དག་བྲི་བྱ་སྟེ། །དེ་ཡི་པདྨ་ཁ་མ་བྱེ། །དེ་ཡི་དྲུང་དུ་བློ་ཅན་གྱིས། །རིག་སྔགས་ལྷ་མོ་གྲགས་ལྡན་མ། །གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུ་ཅན། །རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། །ལག་པ་གཡོན་པས་པྲི་ཡང་ཀུའི། །སྙེ་མ་ཡིད་འོང་འཛིན་པར་བྲི། །སྒྲོལ་མ་ཡི་ནི་ཉེ་འཁོར་དུ། །བློ་དང་ལྡན་པས་གོས་དཀར་མོ། །ཐོར་ཚུགས་ཅན་ལ་གོས་དཀར་གྱོན། །ལག་ན་པདྨ་ཐོགས་པར་བྲི། །དེ་ཡི་འོག་ཏུ་སྔགས་པ་ཡིས། །རིག་སྔགས་རྒྱལ་པོ་སྟོབས་པོ་ཆེ། །ཁ་དོག་ཉི་མ་འཆར་ཀ་བཞིན། །པདྨ་དཀར་པོས་རྣམ་པར་བརྒྱན། །འབར་བའི་ཕྲེང་ཅན་མི་བཟད་ཅིང་། །སྤུ་དག་སེང་གེ་ལྟར་འདུག་པ། །སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་བློ་ལྡན་གྱི། །རྟ་མགྲིན་ཅན་ཞེས་གྲགས་པ་བྲི། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོབ་རྣམས་ཀྱི། །ཕྱག་རྒྱ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས། །གྲགས་པ་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་ཅན། །རེ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པ། །པདྨ་དཀར་ལ་འདུག་པར་བྲི། །མགོན་པོ་རྣམ་སྣང་མཛད་ཆེན་གྱི། །ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། །རེ་བ་ཐམས་ཅད་སྐོང་བྱེད་པ། །མདོག་ནི་པྲི་ཡང་ཀུ་ལྟ་བུ། །ལྗང་སེར་རམ་ནི་མ་རྒད་ལྟར། །སྔོ་བསངས་མགོན་པོ་དབུ་རྒྱན་ཅན། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྒྱན་ཀུན་གྱིས། །རྣམ་པར་བརྒྱན་ཅིང་མཐའ་ཡས་པར། །འཇུག་པ་རྒྱ་ཆེན་རྡོ་རྗེར་བཅས། །འོད་ཟེར་དག་གིས་བསྐོར་བར་བྲི། །དེ་ཡི་གཡས་སུ་ལྷ་མོའི་མིང་། །མཱ་མ་ཀཱི་ཞེས་བྱ་བ་དེ། །རྡོ་རྗེའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། །ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་པ་བྲི། །དེ་ཡི་འོག་ཏུ་ལྷ་མོ་ནི། །རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་སྟོབས་ཆེན་དེ། །ཕོ་ཉ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་བསྐོར་ཅིང་། །བཞིན་ནི་བག་ཙམ་འཛུམ་པར་བྲི། །གཡོན་རོལ་དུ་ནི་སྔགས་པ་ཡིས། །རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཅེས་པ། །ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད། །རང་གི་ཕོ་

At that time, the Lord Vairocana assembled together with all the Buddhas, and each expounded the samādhi path of all śrāvakas, pratyekabuddhas, and bodhisattvas. Then the Buddha entered the Samādhi of the Swift Power of Single Essence of All Tathāgatas. Thereupon the Lord addressed the Vajradhara Bodhisattva again, saying:

...hair tied in a topknot, white in color, surrounded by white, yellow, and red rays of light. Beside Bhṛkuṭī, one should correctly depict the mighty hero Padmapāṇi, holding a lotus, of great love, wearing white garments, surrounded by rays of light, whose lotus has not yet opened. In front of him, the intelligent one should depict the renowned Vidyā Goddess, having the color of gold, adorned with all ornaments, holding in her left hand a charming ear of priyaṅgu. Near Tārā, the intelligent one should depict Pāṇḍaravāsinī, with hair tied in a topknot, wearing white garments, and holding a lotus in hand. Beneath him, the mantrin should depict the king of vidyās, the mighty one, of the color of the rising sun, adorned with white lotuses, bearing a garland of flames, unendurable, whose hairs stand like a lion's, the one renowned as the horse-necked Hayagrīva of Avalokiteśvara, the intelligent one. To the south of the Buddhas, one should depict the mudrā of the Bodhisattva protectors known as the Cintāmaṇi, very fortunate, fulfilling all hopes, seated on a white lotus. To the south of the protector Mahāvairocana, one should depict Vajradhara fulfilling all hopes, having the color of a priyaṅgu, yellowish-green or like an emerald, deep blue, the protector wearing a diadem, a great being adorned with all ornaments, entering infinitely, possessing an extensive vajra, surrounded by rays of light. To his right, one should depict the goddess named Māmakī, adorned with vajra ornaments, holding a vajra in hand. Beneath her, one should depict the goddess, the great mighty Vajrāgrī, completely surrounded by messengers, her face slightly smiling. To the left, the mantrin should depict the one called Vajraśṛṅkhalā, holding a vajra chain in hand, surrounded by her own messengers,