The Awakening of Mahāvairocana 2.4

2.4

ཉ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར། །པྲི་ཡང་ཀུ་ལྟར་ལྗང་སེར་མདོག །རྡོ་རྗེའི་མཚན་མས་ལེགས་མཚན་བྲི། །ལག་ན་རྡོ་རྗེའི་འོག་ལོགས་སུ། །ཁྲོ་ཟླ་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ། །བགེགས་ཆེན་དགྲ་ནི་ཞི་བྱེད་པ། །ཁྲོ་བོ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་གྲགས། །མིག་གསུམ་མཆེ་བ་བཞི་པ་སྟེ། །ཁ་དོག་དབྱར་གྱི་ཆར་སྤྲིན་འདྲ། །རབ་ཏུ་རྒོད་པའི་སྒྲ་ཡང་འབྱིན། །རྡོ་རྗེའི་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། །འཁོར་ནི་མཐའ་ཡས་ཁྲོ་བོ་ཡི། །དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་བསྐོར་བ། །ལག་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་དག་ནི། །མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་ཤིང་གདེངས། །ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་འདི་འདྲ་བ། །པདྨའི་སྟེང་ན་འདུག་པར་བྲི། །དེ་ཡི་ནུབ་ཏུ་སོང་ནས་ནི། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མང་པོ་དག །ལག་ན་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས། །ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་སྟོབས་པོ་ཆེ། །འོད་ཟེར་དག་གིས་ཡོངས་བསྐོར་བ། །སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བྱེད་པར་བྲི། །གསང་སྔགས་མགོན་པོའི་འོག་ལོགས་སུ། །བདེན་བྲལ་གྱི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར། །མི་གཡོ་ཞེས་བྱ་ལག་ན་ནི། །རལ་གྲི་ཞགས་པ་ལེགས་པར་ཐོགས། །ཟུར་ཕུད་སྤྱི་བོའི་གཡོན་དུ་འཕྱང་། །རབ་ཏུ་བརྒྱན་ཅིང་མིག་གཅིག་ཡོ། །རང་གི་འོད་ཀྱི་ནང་ན་གནས། །ཁྲོ་དང་བཅས་པས་བྲག་ལ་འདུག །བཞིན་ནི་ཁྲོ་གཉེར་རབ་ཏུ་བསྙེར། །བྱིས་པའི་གཟུགས་ཅན་མཁྲང་བག་ཅན། །བྲིས་ནས་བློ་ལྡན་རླུང་ཕྱོགས་སུ། །སོང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ནི། །ཁྲོ་བོ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ། །འབར་བའི་ཕྲེང་ཅན་མི་བཟད་པ། །ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་བྲན་རྒྱན། །བཀའ་ལུང་ནོད་པ་ལྟར་འདུག་ཅིང་། །ཟད་པའི་དུས་དང་འདྲར་གནས་པ། །ནན་ཏན་དུ་ནི་བྲི་བར་བྱ། །དེ་ལྟར་ནང་དུ་བྲི་བ་ནི། །རྒྱས་དང་བཅས་པར་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་ནས་སྔགས་པ་ཕྱིར་བྱུང་ནས། །ངེས་པར་གཉིས་པའི་ཆ་དག་ལ། །ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ནང་དུ་ནི། །ཆ་ནི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལ། །སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་ནང་རོལ་དུ། །སྔགས་པས་རྒྱལ་བ་ཤཱཀྱ་ཐུབ། །གསེར་གྱི་ཁ་དོག་འབར་དང་བཅས། །མཚན་མཆོག་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལྡན། །མགོན་པོ་ན་བཟའ་ངུར་སྨྲིག་མནབས། །ཁྱབ་བདག་བསྟན་པའི་དོན་

“Formerly, when I sat at the bodhimaṇḍa, I subdued the four māras,
and with the voice of the Great Hero, I dispelled the terrors of sentient beings.
At that time, Brahmā and the others rejoiced in their hearts and praised me in unison;
because of this, all the worlds gave me the name Great Hero.
I awakened to the fundamentally unborn, transcending the path of verbal expression,
freed from all faults, far removed from causes and conditions.
Knowing emptiness to be equal to space, wisdom in accord with reality arose,
having already departed from all darkness, supremely real and undefiled.
The various destinies are merely conceptual names, and the marks of a Buddha are likewise so;
this supreme limit of reality, through the power of adhiṣṭhāna,
is spoken in written words for the sake of crossing over the world.”

yellowish-green in color like a priyaṅgu, well characterized with the marks of the vajra. Beneath Vajrapāṇi, one should depict the wrathful lord known as Candratilaka, pacifying the foes of great obstacles, renowned in the three worlds as a wrathful one, having three eyes and four fangs, of a color like a rain-cloud in the monsoon, emitting a loud roaring laughter, adorned with vajra ornaments, completely surrounded by a retinue of boundless wrathful lords, with one hundred thousand arms bearing and raising various weapons; such a great wrathful one should be depicted seated on a lotus. Having gone to the west of that, one should depict many Vajradharas holding various weapons in hand, of diverse colors, very powerful, completely surrounded by rays of light, acting for the benefit of all sentient beings. Beneath the secret mantra protector, in the southwest direction, one should depict the one named Acala, holding well a sword and a noose in his hands, with a side-lock hanging to the left of his crown, fully adorned, with one eye squinting, dwelling in his own light, seated on a rock with wrath, his face deeply furrowed in a frown, having the form of a youth, somewhat stout. Having drawn him, the wise one should go to the northwest and with great effort depict the Bhagavān's wrathful one Trailokyavijaya, bearing a garland of flames, unendurable, holding a vajra topped with sharp points, appearing as if receiving commands, abiding like the time of destruction. In this way, drawing the interior has been explained in detail. Then the mantrin, having stepped outside into the precise second precinct, in the interior of the eastern direction, divided into two parts, inside the enclosure, the mantrin should depict the Jina Śākyamuni, blazing with a golden color, endowed with the thirty-two supreme marks, the protector wearing saffron robes, the pervasive lord acting for the welfare of the teachings,