The Awakening of Mahāvairocana 2.5

2.5

མཛད་པ། །པདྨ་དཀར་པོའི་སྟན་ལ་བཞུགས། །ཆོས་འཆད་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པར་བྲི། །དེ་ཡི་གཡས་སུ་ལྷ་མོ་ནི། །སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། །ལྷ་མོ་ཅུང་ཟད་འཛུམ་པའི་ཞལ། །འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདོམ་གང་བ། །མཚུངས་མེད་སྐུ་ནི་རབ་ཏུ་དང་། །དེ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་ཡུམ། །དེ་ཡི་གཡས་སུ་ལྷ་མོ་ནི། །རིག་སྔགས་མཛོད་སྤུ་ཞེས་གྲགས་པ། །པདྨའི་སྟེང་ན་འདུག་པ་སྟེ། །དུང་ཟླ་ཀུནྡ་ལྟ་བུའི་མདོག །ལག་ན་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཐོགས། །རེ་བ་ཀུན་རྫོགས་བྱེད་པ་བྲི། །དེ་ནས་སྔགས་པས་གཡོན་རོལ་དུ། །ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡི། །གཙུག་ཏོར་གཟི་ཅན་བརྩོན་འགྲུས་ཆེ། །གདུགས་དཀར་པོ་དང་རྒྱལ་བའི་གཙུག །གཙུག་ཏོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་ཉིད་དང་། །གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོ་སྐལ་ཆེན་དང་། །རྣམ་པར་འཐོར་ཞེས་རྣམ་གྲགས་པ། །ལྔ་པོ་ཡང་དག་བྲི་བར་བྱ། །ཤཱཀྱ་ཏོག་ནི་མཐུ་ཆེན་གྱི། །གཙུག་ཏོར་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི། །གནས་ནི་ལྔ་རྣམས་ཉིད་དུ་ནི། །རབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ཏེ་བྲི་བར་བྱ། །དེ་ཡི་བྱང་དུ་སོང་ནས་སུ། །གནས་གཙང་རྣམས་ནི་བྲི་བར་བྱ། །དབང་ཕྱུག་ཀུན་ཏུ་མེ་ཏོག་དང་། །འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཉིད་དང་ནི། །ཡིད་མགྱོགས་དང་ནི་རྣམ་གྲགས་ཏེ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་བྲི། །མཛོད་སྤུ་ཡི་ནི་གཡས་ལོགས་སུ། །གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་དང་། །དེ་བཞིན་གྱེན་དུ་འབྱུང་ཉིད་དང་། །སྒྲ་དབྱངས་མཐའ་ཡས་པ་ཡང་སྟེ། །གཙུག་ཏོར་གསུམ་པོ་ཁོ་ན་ནི། །བསྒྲིམས་ཏེ་ཡང་དག་བྲི་བར་བྱ། །གཙུག་ཏོར་ལྔ་པོ་སྟོབས་ཆེན་རྣམས། །དཀར་པོ་སེར་སྐྱ་སེར་པོར་བྱ། །གསུམ་པོ་གཞན་ནི་དཀར་པོ་དང་། །སེར་པོ་དང་ནི་དམར་པོར་བྱ། །ཀུན་ཀྱང་འོད་ཟེར་མང་པོ་ཅན། །རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། །དེ་དག་སྨོན་ལམ་སྟོབས་ཆེན་དེ། །རེ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའོ། །དེ་ནས་སྔགས་པས་མེ་ཕྱོགས་སུ། །མེ་ནི་དྲང་སྲོང་ཆེ་རྣམས་དང་། །བཅས་ཤིང་མེ་ཡི་ནང་ན་འདུག །ཐལ་བའི་སོར་རིས་གསུམ་གྱིས་མཚན། །དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་དམར། །སྙིང་ག་སུམ་མདོ་རིས་མཚན་ཅིང་། །མེ་ལྕེ་འབར་བའི་དབུས་ན་འདུག།

At that time, the virtuous vajradhara obtained unprecedentedly opened eyes, and prostrating to the All-Knowing One, spoke these verses:

seated on a white lotus seat, sitting in the manner of expounding the Dharma. To his right, the goddess named Buddhalocanā, with a slightly smiling face, a fathom-sized maṇḍala of light, an unequaled, thoroughly serene body: she is the mother of Śākyamuni. To her right, one should depict the Vidyā Goddess known as Ūrṇā, seated on a lotus, of the color of a conch, the moon, and the kunda flower, holding a wish-fulfilling jewel in her hand, fulfilling all hopes. Then to the left, the mantrin should correctly depict the five renowned of Śākyasiṃha the Protector: the glorious, very diligent Uṣṇīṣas—Sitātapatroṣṇīṣa, Jayābhā, Vijayā, Tejoraśi of great fortune, and Vikiroṣṇīṣa. These five Uṣṇīṣas of Śākyaketu, the mighty one, should be drawn with great diligence in five exact places. Having gone north of that, one should depict the Śuddhāvāsa deities: Īśvara, Samantapuspa, Prabhāmālin, Manojña, and Yaśas—all of these should be well drawn. To the right of Ūrṇā, one should carefully and correctly depict the three Uṣṇīṣas: Mahāmahodgatoṣṇīṣa, Abhyudgatoṣṇīṣa, and Anantasvaraghoṣoṣṇīṣa. The five mighty Uṣṇīṣas should be made white, pale yellow, and yellow; the other three should be white, yellow, and red. All of them have many rays of light and are adorned with all ornaments; possessing great power of aspiration, they fulfill all hopes. Then the mantrin should depict in the southeast Agni, together with great ṛṣis, seated within fire, marked by three finger-marks of ash, the hero completely red, with the triangle mark on his chest, seated in the midst of blazing flames,