Nitishastram 8

8

རྟེན་སྤྱི་དགྲ་ཡིན། །མ་རུངས་སྐྱེ་བོ་ཁ་སྙན་ཅིང་། །ཙན་དན་ལྟ་བུ་བསུལ་བའི་ངག །སྙིང་ནི་མ་རུངས་བདག་ཉིད་དེ། །སོག་ལེ་བས་ཀྱང་ཁྱད་པར་འཕགས། །མ་རུངས་བདག་ཉིད་ཚིག་འཇམ་ཞིང་། །སྐྱོན་དང་རྗེས་མཐུན་སྙན་སྨྲ་སྟེ། །མི་མངོན་ཁོན་བཟུང་བྱམས་བྱེད་ལ། །ཡིད་བརྟན་བྱེད་པ་གཤིན་རྗེ་བཞིན། །ཐག་རིང་མཐོང་ནས་མགོ་སྨད་ཅིང་། །ཤིན་ཏུ་དམ་པའི་ཚིག་བརྗོད་ལ། །སྐད་གསང་ཆུང་བས་སྨྲ་བ་ནི། །གཡོན་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན། གང་ཞིག་སྔོན་ཆད་གནོད་བྱས་དང་། །དེ་ལྟར་གང་གིས་གནོད་བྱེད་པ། །དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་མི་རིགས་ཏེ། །ཁུང་ན་གནས་པའི་ལག་འགྲོ་བཞིན། །འབབ་ཆུ་སྡེར་མོ་ཅན་རྣམས་དང་། །རྭ་ཅན་ལག་ན་མཚོན་ཐོག་དང་། །རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་བུད་མེད་ལ། །ཡིད་བརྟན་བཟོད་པར་མི་བྱའོ། །མེ་ཆུ་བུད་མེད་བླུན་པོ་དང་། །སྦྲུལ་དང་རྒྱལ་རིགས་དག་ལ་ནི། །རྟག་ཏུ་འབད་པས་སྟེན་བྱེད་པ། །འཕྲལ་དུ་སྲོག་འཕྲོག་དེ་དྲུག་ཡིན། །ནོར་རྣམས་མང་པོ་སྟེར་བྱེད་པའི། །དགྲ་ལ་གང་ཞིག་དཔའ་བརྟན་དང་། །ཆུང་མ་ཁྱོ་ལ་མ་ཆགས་གཉིས། །དེ་ཡི་འཚོ་བར་རབ་ཏུ་གཅོང་། །སྔོན་ཆད་དགྲར་འགྱུར་སྟེན་བྱེད་ཅིང་། །ཁོན་པ་གཞི་མེད་འཁྲུག་བྱེད་པ། །གྲོགས་པོ་འདོད་པ་ཟློག་བྱེད་པའི། །དེ་འདྲའི་གྲོགས་པོ་རིང་དུ་སྤང་། །དགྲ་དང་བཤེས་གཉེན་གཡོག་འཁོར་དང་། །བར་གནས་རྒན་པོ་ཉམ་ཆུང་རྣམས། །རྨོངས་པས་བྱེ་བྲག་མི་ཤེས་པས། །དེ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཐ་ཤལ་ཡིན། །རྐུན་མའི་ཆོས་པ་གསད་པ་དང་། །གྲོགས་འཁུ་མྱུར་དུ་བརྗོད་བར་བྱ། །ཆུང་མ་འཁུ་བ་མལ་སྟན་བྱེད། །བྲམ་ཟེ་ཤེས་བྱེད་སྤྱན་མི་དྲང་། །བདག་གིས་མངོན་སུམ་མ་གྱུར་པར། །གང་གིས་ཉེས་པ་སྨྲ་བྱེད་པ། །གང་གིས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བའི་རྒྱུ། །ལམ་དེ་བརྩམ་བར་མི་བྱའོ། །བདག་ཉིད་བདག་གི་གཉེན་ཡིན་ཞིང་། །བདག་ཉིད་བདག་གི་དགྲ་ཡང་ཡིན། །མཐོ་རེས་དམྱལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ཐམས་ཅད་བདག་གི་དབང་དུ་བྱ། །མ་སུརཀྵས་བྱས་པའི་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་ལེའུ་ལྔ་བའོ།། །།

the common enemy of the world. / The wicked person has a pleasant mouth / and words as fragrant as sandalwood, / but their heart is a wicked nature, / sharper even than a saw. / The wicked nature is gentle in speech, / speaking sweetly in accordance with faults; / holding concealed grudge while feigning love, / trusting them is like trusting Yama. / Bowing the head upon seeing someone from afar, / speaking exceedingly noble words, / and speaking in a low, gentle voice / is the mark of deceitful people. / Whoever has done harm before, / and likewise whoever does harm now, / it is not right to trust them, / just like a snake resting in a hole. / Rivers, creatures with claws, / those with horns, those bearing weapons in hand, / and women in the king's palace: / one should not patiently bear relying on them. / Fire, water, women, fools, / snakes, and kṣatriyas: / constantly and diligently relying on these / are six things that immediately snatch away life. / One who is brave and steadfast toward an enemy / who bestows much wealth, / and a wife without attachment to her husband: / those two cause great consumption to one's life. / One who associates with someone who has previously become an enemy, / who stirs up groundless enmity, / and who turns away a friend's desires: / abandon such a friend far away. / Enemies, spiritual friends, attendants, / neutrals, the elderly, and the feeble— / not knowing their differences through delusion, / that is an inferior man. / Killing the thief's associate, / expressing immediately an estranged friend, / taking to bed an unfaithful wife, / and not inviting the brāhmaṇa who seeks knowledge: / whoever speaks of faults / that have not become direct perception for oneself, / which is the cause of falling into hell— / do not embark upon that path! / Oneself is one's own kin, / and oneself is also one's own enemy; / heaven and hell likewise: / bring everything under one's own control! / The fifth chapter from the Nītiśāstra composed by Masūrākṣa.