Nitishastram 9

9

བློན་པོས་ལེགས་པར་མཉམ་བཞག་སྟེ། །སྤྱོད་པ་གཞན་ལ་སྨྲ་མི་བྱེད། །ཉི་མ་བཞིན་དུ་དགྲ་རྣམས་ལ། །གཟི་བརྗིད་ཀྱིས་ནི་གདུང་བར་བྱེད། །མི་སྲུན་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་དག །དང་པོ་དགའ་ཞིང་མཉན་པ་དང་། །བར་དུ་རྩོད་པས་དགའ་མེད་དོ། །ཐ་མར་ཤ་ཁོན་ཞུགས་པ་ཡིན། །བདག་ཉིད་ཚེ་དང་མཚུངས་པར་བྱེད། །དང་པོ་ཆུང་ངུར་བཤེས་བྱེད་ཅིང་། །བར་དུ་དེ་བས་ལྷག་པར་འགྱུར། །ཐ་མར་རབ་ཏུ་དགའ་བས་མཛའ། །དམ་པའི་བཤེས་ནི་འབབ་ཆུ་འདྲ། །དང་པོ་མྱུར་ཞིང་རབ་ཏུ་ཆེ། །རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ། །འགྲོ་བ་ཕྱིར་ནི་བཟློག་པ་མེད། །དུད་འགྲོ་དྲི་ཡིས་མཐོང་བར་བྱེད། །རིག་བྱེད་ཀྱིས་ནི་བྲམ་ཟེ་མཐོང་། །སྨན་གྱི་རིག་པས་སྨན་པ་མཐོང་། །རྒྱལ་པོ་ཉན་རྣམས་མཐོང་བར་བྱེད། །མི་ཡི་དགྲ་ནི་གཞོམ་འདོད་པས། །རྟག་ཏུ་སྙན་སྨྲ་དྲན་པ་བསམ། །གླུ་ཡིས་བྱིང་པའི་རི་དགས་བཞིན། །སེམས་འཁྲུལ་འགྱུར་ནས་གསད་པར་བྱ། །གང་ལ་ནོར་ཡོད་བཤེས་གཉེན་དང་། །གང་ལ་ནོར་ཡོད་ཉེ་དུ་སྟེ། །གང་ལ་ནོར་ཡོད་འཇིག་རྟེན་མི། །གང་ལ་ནོར་ཡོད་དེ་མཛངས་ཡིན། །ནོར་མེད་གྱུར་ན་གཉན་བཤེས་དང་། །བུ་དང་ཆུང་མ་ཉེ་དུ་དང་། །སྐྱེ་པོ་སྡུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤོང་། །ནོར་ལྡན་གྱུར་ན་ཕྱིར་ཡང་བསྟེན། །ནོར་ནི་འཇིག་རྟེན་མི་ཡི་གཉེན། །གོ་འཕང་མཆོག་ཐོབ་གྱུར་ན་ནི། །བཤེས་གཉེན་གྲོགས་པོ་ལ་སོགས་པ། །སྔོན་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱང་འདུད། །ནོར་ཟད་གོ་འཕང་ཉམས་དུས་ན། །རང་མི་རྣམས་ཀྱང་དགྲར་འགྱུར་ལ། །ནོར་དང་མི་ལྡན་སྐྱེ་བོ་ཡིས། །བདེན་པ་སྨྲས་ཀྱང་སྤོང་བར་བྱེད། །གསང་ངམ་ཁོང་ནི་གྲིམས་པ་དང་། །བརྣག་པ་མཐར་ཕྱིན་བྱེད་དུས་དང་། །དགྲ་ལ་རིགས་པ་སྤྱོད་པ་ནི། །དགྲ་བོ་འཇིགས་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །དགྲ་ཡི་ཕྱོགས་ལ་མཁས་པ་ཡིས། །དང་པོ་རྩ་བ་གཅད་པར་བྱ། །དེ་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་བཅས་པས། །སྔོན་ཆད་གནོད་པ་བྱེད་པ་གསད། །གང་ཞིག་དགྲར་འགྱུར་སྐྱེ་བོ་དང་། །སླར་

A minister should be well composed / and not speak of conduct to others; / like the sun toward enemies, / he scorches them with his radiance. / Association with the unruly / is pleasant and agreeable at first, / middle-way joyless due to disputes, / and in the end becomes deep-seated resentment. / One makes them equal to one's own life; / at first one befriends them in a small way, / middle-way it becomes greater than that, / and in the end they are loved with supreme joy. / A virtuous spiritual friend is like a flowing river: / at first swift and very great, / gradually expanding wider and wider, / its course never turning back. / Animals see by smell; / brāhmaṇas see by the Vedas; / physicians see by medical science; / kings see through informants. / Wishing to vanquish a human enemy, / constantly speak sweetly and hold mindful thought; / like a deer entranced by a song, / once its mind is bewildered, kill it. / Whoever possesses wealth has spiritual friends; / whoever possesses wealth has kin; / whoever possesses wealth is a person of the world; / whoever possesses wealth is prudent. / If one becomes destitute of wealth, friends and kin, / children, wife, relatives, / and dear people abandon them; / if one becomes wealthy, they rely on them again. / Wealth is the kin of men in the world; / if one attains a supreme station, / spiritual friends, companions, and the like, / even those not seen before, bow down. / When wealth is exhausted and station degraded, / even one's own people become enemies; / and by a person without wealth, / even if they speak the truth, they are rejected. / Concealing or sharpening the inner mind, / and the time when intentions are accomplished, / and applying proper means toward the enemy— / the enemy will undoubtedly be terrified. / With regard to the enemy's faction, the wise / should first cut the roots; / then, accompanied by one's own faction, / kill those who have previously caused harm. / Whoever, with a person who has become an enemy, / again