The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 2.11

2.11

ཏྲོན་མཛད་ཀྱི། འདི་ན་སྤོང་བ་ག་ལ་མཆིས་ཞེས་ཟེར་བའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཎྜཱི་རྒྱ་ཆེར་བརྡུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་གཎྜཱི་དེ་ནི་ལྔ་སྟེ། དགེ་འདུན་བསྡུ་བའི་གཎྜཱི་དང་། ལས་ཀྱི་གཎྜཱི་དང་། ཤི་བའི་གཎྜཱི་དང་། སྤོང་བའི་གཎྜཱི་དང་། གནོད་པ་བྱུང་བའི་གཎྜཱི་འོ། །དེ་ལ་དགེ་འདུན་བསྡུ་བའི་གཎྜཱི་དེ་ནི་རྒྱུད་གསུམ་དང་ཏོག་གསུམ་མོ། །ལས་ཀྱི་གཎྜཱི་དེ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་དང་ཏོག་གསུམ་མོ། །ཤི་བའི་གཎྜཱི་དེ་ནི་བྱི་བོའོ། །སྤོང་བའི་གཎྜཱི་དེ་ནི་ཁར་སིལ་ལོ། །གནོད་པ་བྱུང་བའི་གཎྜཱི་དེ་ནི་ཇི་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པའོ། །དེ་དག་དུས་རྟིང་ལ་ཐུག་པ་ན་ཅི་བདེར་བྱེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྟིང་ལ་ཐུག་ན་ཅི་བདེར་མི་བྱ་བར་དུས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཅི་བདེར་བྱས་ཏེ། དགེ་འདུན་ལས་འཚལ་མ་ཐོབ་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཁྲུས་བྱས་ནས་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་འདུ་ཁོམ་པ་དང་། བསོད་སྙོམས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྐང་ལག་གཉིས་བཀྲུས་ནས་གྲོང་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་འཇུག་ཁོམ་པར་བྱའོ། །དེ་དག་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཅི་བདེར་བྱེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཅི་བདེར་མི་བྱ་བར་རྒྱུད་ཆགས་གསུམ་པ་གདོན་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཧ་ཅང་མང་དུ་འདོན་པར་བྱེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཧ་ཅང་མང་དུ་གདོན་པར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་ཧ་ཅང་ཉུང་ངུར་འདོན་པར་བྱེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཧ་ཅང་ཉུང་ངུར་གདོན་པར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རན་པར་གདོན་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཡོན་བཤད་པར་མི་བྱེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཡོན་བཤད་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡོན་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དེ་དག་གིས་སུས་ཡོན་བཤད་པར་བྱ་བ་མི་ཤེས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་ཡོན་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཡོན་བཤད་པ་ཧ་ཅང་མང་དུ་བྱེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཡོན་བཤད་པ་ཧ་ཅང་མང་དུ་མི་བྱའོ། །དེ་དག་ཡོན་བཤད་པ་ཧ་ཅང་

Where is the meditation here?”

After this, the monks appealed to the Blessed One and the Blessed One said, “Do not strike the gaṇḍī beam too often. The gaṇḍī beam can be used in five ways: to summon the saṅgha, for formal acts, for the dead, for meditation, and for danger.

“To summon the saṅgha, strike in three sustained rolls, each punctuated with three sharp raps. For formal acts, strike in one sustained roll punctuated with three sharp raps.¹³⁶ For the dead, the muṇḍikā.¹³⁷ A ringing staff may serve as a gaṇḍī beam for meditation.¹³⁸ For danger, strike as long as needed.”

When the time came to eat, the monks did as they pleased, so the Blessed One said, “The monks should not simply do as they please when the time to eat comes. Only when they have learned the time may they do as they please. Those who receive their meal from the saṅgha should first wash and then join the saṅgha, while those who go out for alms should first wash their hands and feet and then go to the village for alms.”

When they continued to do as they pleased, the Blessed One said, “Do not simply do as you please. Instead, recite the Three Implements.”¹³⁹

When they recited too much, the Blessed One said, “Do not recite too much.”

When they recited too little, the Blessed One said, “Do not recite too little, but rather a moderate amount.”

When they failed to explain patronage, the Blessed One said, “Explain patronage.”¹⁴⁰

Though the Blessed One told them to explain patronage, they did not know who should do so, so the Blessed One replied, “The saṅgha elder should explain patronage.”

When they explained patronage to an excessive degree, the Blessed One said, “Do not explain patronage to an excessive degree.”

When they explained patronage