The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 2.37

2.37

བསུས་ནས་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་དག་བླང་བར་བྱའོ། །ཁྲུས་བྱ་ཞིང་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་སྣུམ་བག་གི་རྙེད་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། །དེ་དག་ལ་གནས་བསྟབས་པ་དང་། གནས་མལ་བསྟབས་པ་དང་། ལས་བསྟབས་པ་དང་། རྙེད་པ་བསྟབས་པ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བ་བསྟབས་པ་དང་། ཆོས་མཉན་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ལ་ལ་ཞིག་དེ་ན་འདི་སྐད་ཅེས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དག་ཏུ་འདྲ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དེ་དག་ལ་ནི་མཆོད་པར་འོས་པར་བྱེད་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ནི་འོས་པར་མི་བྱེད་ཅེས་ཟེར་ན་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་སྟོན་པ་འདས་པའི་གསུང་རབ་ལ་འདི་ནི་སྟོན་པའོ། །འདི་ནི་རྟེན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་མདོ་སྡེ་དང་། འདུལ་བ་དང་། མ་མོའོ། །དེ་ཡང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་གིས་རྒྱ་ཆེར་བཀླགས་ཤིང་ཐོན་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་མཆོད་པར་འོས་པ་ཡིན་གྱི་ཁྱོད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་གསོ་སྦྱོང་བཅྭ་ལྔ་པ་དེ་ཉིད་ལ་དགེ་སློང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་། ཉེ་གནས་དག་ལྗོངས་རྒྱུར་འདོང་བར་འདོད་ན། དེ་དག་ལ་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དག་གིས་རྣམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་གནང་བར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྐྱེན་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱུང་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་གནས་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ན་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་དང་བཅས། སོ་སོར་ཐར་པ་དང་བཅས་ཤིང་། དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དེས་པ་དགེ་བའི་ཆོས་ཅན་དག་འཁོད་ཀྱིས། དེ་དག་གིས་འགྱོད་པ་མ་སྐྱེས་པ་ནི་སྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་ལ་སྐྱེས་པ་ནི་སེལ་བར་འགྱུར་གྱིས་དེར་དེང་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་འཇུག་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གསོ་སྦྱོང་བཅྭ་ལྔ་པ་དེ་ཉིད་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱི་གུང་ལ་གདན་བཤམས་པ་ཉིད་ལ་བཞུགས་སོ། །བཞུགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་མཚན་མོ་ཡོལ་གྱིས་གསོ་སྦྱོང་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་དགེ་སློང་ཞིག་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ།

and his begging bowl and robes taken. He should be bathed and supplies of oil offered to him and the saṅgha as well.¹⁸¹ The site caretaker, residence caretaker, work caretaker, supplies caretaker, and attendant caretaker should see to him. He should be given an opportunity to listen to the Dharma.¹⁸²

“If some should say, ‘Venerable one, if these monks have gone forth like us, why do they deserve such reverence while we do not?’ you should reply, ‘These venerable ones are teachers and silents of our dearly departed Teacher’s words. They are broadly learned in and masters of the sūtras, the vinaya, and the mātṛkā, whereas you are not, and therefore they are deserving of reverence.’ ”

Traveling the Countryside

“If monk wards and monk apprentices wish to travel the countryside on the fifteenth, the day of the restoration rite, preceptors and instructors should by no means give them consent to do so. If such a circumstance should come to pass, say, ‘Venerable ones, here, at such and such a site, we have a saṅgha elder, someone to recite the Prātimokṣa, someone with the pure conduct and qualities of a monk. Those of virtuous character are staying so those who have not regretted this site need not regret it while those who have regretted it should banish those feelings.’ They will be guilty of a breach if they do something other than what was instructed.”

The Night Has Passed, Perform the Restoration Rite

Then, on that very fifteenth, the day for the restoration rite, the Blessed One sat down on a seat placed before the saṅgha of monks. Once seated, the Blessed One said to the monks, “Monks, the night has passed, perform the restoration rite.”

One monk then stood up from his seat, took his upper robe from one shoulder, knelt down on his right knee,