The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 5.10

5.10

སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་མ་བཞག་ན་འདི་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚུལ་མ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དེས་དེ་གཉིས་བོར་ཏེ་རྐང་པས་སོང་བ་ལས། དེས་ཇི་ཙམ་ན་ལྕགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་མཐོ་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བ་དེའི་སྒོ་ན་སྐྱེས་བུ་གནག་ལ་ཆེ་བ། མིག་དམར་བ། བྱིན་སྙིང་རློ་བ་ལག་ན་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ་ཞིག་འདུག་པ་མཐོང་ནས། དེ་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། ཀྱེ་ནང་རྗེ་འདི་ན་ཆུ་ཡོད་དམ། དེ་ཡང་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འདུག་གོ། །དེས་ཡང་དྲིས་པ། ཀྱེ་ནང་རྗེ་འདི་ན་ཆུ་ཡོད་དམ། འོན་ཀྱང་དེ་ཡང་མི་སྨྲ་བར་འདུག་གོ། །དེས་དེར་ཞུགས་ཏེ་ཆུ་ཆུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཕྱུང་བ་དང་ཡི་དགས་ལུས་སྡོང་དུམ་ཚིག་པ་འདྲ་བ། རུས་གོང་བསྒྲེང་བ་ལྟ་བུ་རང་གི་སྤུ་དང་སྐྲས་ཡོག་པ། ལྟོ་རི་སུལ་ལྟར་འདུག་པ། ཁབ་ཀྱི་མིག་ཙམ་གྱི་ཁ་ཡོད་པ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ཅག་སྐོམ་པ་ལ་ཆུ་ལུད་ཅིག །དེས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་བདག་ཀྱང་ཆུ་སློང་ན་བདག་གིས་ཆུ་བླུད་དུ་ག་ལ་ཡོད། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་ཡི་དགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་འདི་ན་ཆུ་ག་ལ་ཡོད། བདག་ཅག་གིས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆུ་ཆུ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དེང་ཐོས་སོ། །ཤེས་ལྡན་དག་ཁྱེད་ཅག་སུ་ཞིག་ལས་གང་གིས་འདིར་སྐྱེས། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་འཛམ་བུའི་གླིང་པའི་མི་རྣམས་ནི་ཡིད་ཆེས་པར་དཀའ་བས་ཡིད་མི་ཆེས་སོ། །ཤེས་ལྡན་དག་བདག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་ཡིད་མི་ཆེས་པར་འགྱུར། དེ་དག་གིས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་ངག་རྩུབ་ཁྲོ་ལྡན་ཞིང་། །བདག་ཅག་སེར་སྣ་འཇུངས་པ་ཅན། །སྦྱིན་པ་ཅུང་ཟད་མ་བཏང་དེས། །བདག་ཅག་ཡི་དགས་འཇིག་རྟེན་ལྷགས། །གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་ཁྱོད་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་གྱིས་སོང་ཤིག །ཡི་དགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཞུགས་པ་ལ་གསོན་པོར་འགྲོ་བ་འགའ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡོད་དམ། དེ་སོང་བ་དང་། ཇི་ཙམ་ན་སྐྱེས་བུ་

compassion arose in him, and he thought, 'If I do not leave them, I will suffer inappropriately along with them.' So leaving the two behind, he proceeded on foot. After some time, he saw a tall, vast iron city, at whose gate stood a man—black, huge, with red eyes, fleshy calves, holding a staff in his hand. He approached him and asked, 'Good sir, is there water here?' That man remained completely silent. Again he asked, 'Good sir, is there water here?' But he still remained completely silent. Entering inside, he called out the word 'Water! Water!' and many hundreds of thousands of pretas—their bodies like burnt tree stumps, like erect heaps of bones, covered with their own hair and body hair, their bellies like mountain gorges, their mouths the size of a needle's eye—surrounded him completely and said: 'Compassionate Śroṇa, give water to drink to us who are thirsty!' He replied, 'Noble ones, I too am begging for water; where would I have water to give to you?' They said, 'Śroṇa, where would there be water in this city of pretas? It has been twelve years since we last heard the word 'water' until today!' 'Noble ones, who are you? By what karma were you born here?' 'Śroṇa, the people of Jambudvīpa are hard to convince, so they will not believe it.' 'Noble ones, if I see it directly, how could I not believe it?' They spoke in verse: / 'Harsh in speech, prone to anger, / Stingy and miserly were we; / Having given not even the slightest gift, / We have arrived in this world of pretas.' / 'Śroṇa, you possess great power of merit, so go! Have you ever seen anyone who entered the city of pretas leave alive?' When he departed, after some time,