ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.3

1.3

སྟོང་སྙེད་ལྷགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །དེའི་ཚེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཁོར་མང་པོས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཏེ། རིམ་གྲོ་དང་མཆོད་པ་བྱས། བཀུར་སྟི་དང་བཅས་པས་ཡོངས་སུ་བསྟོད་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་སྔ་དྲོའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་མཐར་གྱིས་བསོད་སྙོམས་བླངས་སོ། །དེའི་དུས་ན་བྲམ་ཟེ་ཕ་མ་ལ་སྲི་ཞུ་ཆེར་བྱེད་པ། ཁྱིམ་སོ་ཞིག་ནས་ཅི་ཡང་མི་བདོག་པ་ཅིག་ཀྱང་མ་རྒན་ཁུར་དུ་ཁྱེར་ཏེ། མཐར་གྱིས་སློངས་མོ་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་ཁ་ཟས་ཞིམ་པོ་རོ་དང་ལྡན་པའམ། ཤིང་ཏོག་བཟང་པོ་དག་རྙེད་ན་ཕ་མ་ལ་སྟོབས་སོ། །ཁ་ཟས་ངན་པ་རོ་མེད་པའམ། ཤིང་ཏོག་སྐམ་པོ་དག་རྙེད་ན་བདག་རང་ཟའོ། །ཀུན་དགའ་བོས་དེ་ལྟ་བུ་དག་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། མི་དེ་ལ་ལེགས་སོ། །ལེགས་སོ་ཞེས་སྙན་པར་བསྟོད་ནས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཕ་མ་ལ་སྲི་ཞུ་བྱེད་ཅིང་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ངོ་མཚར་ཆེ་སྟེ་ལེགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་དུ་རྒྱུ་སྟོན་པ་དྲུག་གི་བསྟན་པ་ལ་ཕྱོགས་ཤིང་གྲོགས་སུ་གྱུར་པ་ཅིག་དབང་པོ་རྣོ་ལ་གཙུག་ལག་དང་། རིག་བྱེད་རྣམ་པ་བཞི་ལ་མཁས་པར་གྱུར་པ། སྐར་མ་དང་རྩིས་ལ་མཁས་པ། དགེ་སྡིག་གི་ལྟས་རྣོ་བ། མོ་དང་གཙུག་ལག་གི་རིག་པས་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པ། ཕལ་མང་པོའི་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ། ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ་ཅིག་ལྟ་བ་ངན་པ་ལ་ཞེན་ནས་ཁེ་དང་གྲགས་པའི་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་འཇིག་པར་བྱེད། སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་ལ་ཕྲག་དོག་བྱེད་དེ་སྨོད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་ཀྱི་སྟོན་པ་གཽ་ཏ་མ་ཤཱཀ་རིགས་ཀྱི་བུ་ང་ནི་དགེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། །ཁྱོད་ཀྱི་སྟོན་པ་གཽ་ཏ་མ་ནི་ཡང་དག་པར་ན་སྡིག་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བཙས་ནས་ཞག་བདུན་ལོན་པ་ན་མ་ཡང་ཤི་བས་སྡིག་པ་ཅན་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ན་འདུག་པ་ལས་ཕོ་བྲང་ནང་ནས་བྲོས་པས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཡང་མྱ་ངན་གྱིས་ནོན་ཏེ། སེམས་འཁྲུགས་ནས་བརྒྱལ་བ་ལས་ཆུས་གཏོར་

and prostrated with their heads at the Buddha’s feet, sitting to one side. At that time, surrounded completely by the great assembly, the Bhagavān was served, venerated, and praised with respectful homage. At that time, through the Bhagavān’s spiritual power, Ānanda entered Rājagṛha in the morning and gathered alms progressively. At that time, there was a brāhmaṇa who showed great filial piety toward his parents. Although his household had been ruined and he possessed nothing, he carried his elderly mother on his back and begged progressively from door to door. When he obtained delicious, savory food or fine fruit, he offered it to his parents. When he obtained bad, flavorless food or dry fruit, he ate it himself. Seeing such conduct, Ānanda felt great joy arise in his mind, and praising the man sweetly with 'Excellent, excellent!', he said: 'O son of noble family, practicing filial piety toward parents and making offerings to them is wonderful and excellent!' Then, a parivrājaka who belonged to the faction and retinue of the six teachers—one of sharp faculties, learned in treatises and the four Vedas, skilled in astrology and divination, keen in interpreting omens of good and evil, knowing the minds of others through divination and sciences, serving as a teacher to the masses, and revered by all—clinging to wrong views, sought to destroy the sublime Dharma for the sake of profit and fame. Envious of the Buddha, Dharma, and Saṅgha, and wishing to disparage them, he said this to Ānanda: 'Your teacher Gautama, the Śākya son, claims: "I am virtuous and endowed with great qualities," but these are mere words, lacking any true reality. In truth, your teacher Gautama is sinful! When seven days had passed since his birth, his mother died, which shows that he is sinful. When he stayed in the royal palace, he fled from it, causing his royal father to be overwhelmed by grief. Distraught in mind, he fainted, and only after being sprinkled with water