ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.4

1.4

ཏེ། ཞག་བདུན་ལོན་པ་དང་དྲན་པ་ཕྱིར་རྙེད་དེ་ཆོ་ངེས་བཏབ་ནས་ངའི་ལྷའི་བུ་གཅིག་དེང་དུ་སྟོར་རོ་ཞེས་སྙིང་རྗེ་རྗེ་སྐད་དུ་ངུས་ནས། ངའི་ཡུལ་དང་སྲིད་ཀྱང་ཁྱོད་འབའ་ཞིག་དབང་བར་ཟད་ལ་བུ་ཡང་ཁྱོད་གཅིག་པུར་ཟད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ངེད་སྤངས་ཏེ་རི་དགོན་པར་ཆས་ཞེས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་དུ་བཅུག་པས་ཁྱོད་ཀྱི་སྟོན་པ་གཽ་ཏ་མ་དྲིན་མི་ཤེས་ཏེ་ཅི་ལའང་མ་བལྟས་པར་ལངས་ཏེ་སོང་བས་ན་སྲི་ཞུ་མེད་པར་ཡང་མངོན་ནོ། །ཡབ་རྒྱལ་པོས་ཕོ་བྲང་བརྩིགས་ནས་ཆུང་མ་བླངས་པ་ལས་ཀྱང་ཆུང་མའི་ལས་མ་བྱས་ཏེ་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་པར་བྱས་པས་ན་ཁྲེལ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །ཀུན་དགའ་བོས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པའི་ཚིག་དེ་དག་ཐོས་ནས་ངོ་ཚ་ཞིང་སྐྱེངས་ཏེ། བསོད་སྙོམས་བླངས་ཏེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ག་ན་བར་འོངས་ནས་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཆོས་ལ་ཕ་མ་ལ་སྲི་ཞུ་བགྱི་བ་ལྟ་མ་མཆིས་སམ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། འདི་སྐད་དུ་ཞུ་བ་འདི་ཁྱོད་ལ་སུ་ཞིག་གིས་བསྟན། ལྷའམ་མིའམ། མི་མ་ཡིན་པས་བསྟན་ཏམ། འོན་ཏེ་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་བློས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཞུ་བར་གྱུར་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། ཀུན་དགའ་བོས་གསོལ་པ། བདག་ལ་ལྷའམ། ཀླུའམ། ཡི་དགས་སམ། མིའམ། མི་མ་ལགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་བསྟན་པ་མ་མཆིས་ཏེ། སྔ་དྲོ་བསོད་སྙོམས་སློང་དུ་མཆིས་པའི་ཤུལ་དུ་སྟོན་པ་དྲུག་གི་འཁོར་ཀུན་དུ་རྒྱུ་གཅེར་བུ་པ་ཞིག་དང་མཇལ་བ་དང་། བདག་ལ་ཚིག་རྩུབ་མོ་དག་མཆིའོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསོལ་ཏོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཛུམ་པ་མཛད་ནས་ཞལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁ་དོག་རྣམ་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་འོད་བྱུང་བས་ཤར་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཚད་མེད་པ་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བླ་མ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སྣང་བར་བྱས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེ་ན་སངས་རྒྱས་དགའ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས། རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ།

did he regain consciousness after seven days had passed. Weeping bitterly, he wailed: "Today I have lost my only godlike son!" and cried piteously: "My kingdom and dominion belong only to you, and you are my only son! Why have you abandoned us and set out for the desolate mountains?" By causing him to utter such lamentations, your teacher Gautama showed no knowledge of kindness, and since he stood up and departed without regard for anything, it shows that he lacks filial piety. Moreover, though his royal father built a palace and took a wife for him, he did not fulfill a husband's duty to his wife, but tormented her with grief, which shows that he is also shameless.' Hearing those words spoken to him, Ānanda felt ashamed and embarrassed. Collecting his alms, he returned to where the Buddha was, bowed his head at his feet, bowed with his palms joined to one side, and asked the Bhagavān: 'Bhagavān, does the Dharma taught by the Buddha not include filial piety toward parents?' The Buddha asked Ānanda: 'Who taught you to ask this? Was it taught by a god, a human, or a non-human? Or do you ask the Tathāgata from the understanding of your own mind?' Ānanda replied: 'No god, nāga, preta, human, or non-human taught me. While I went to beg for alms in the morning, along the way I met a naked parivrājaka of the retinue of the six teachers, and he spoke harsh words to me,' reporting it in detail. Then, the Bhagavān smiled, and from his mouth issued light of many diverse colors, illuminating the world realm called Uttara, which lies beyond immeasurable hundreds of thousands of koṭis of buddhafields to the east. In that world realm was a Tathāgata, an Arhat, a fully enlightened Buddha named Nandirāja, endowed with knowledge and conduct, a Sugata,