ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.4

2.4

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མུན་ནག་སེལ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཉམ་མེད་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཡི་དམ་འདི་སྐད་བཅས་སོ། །བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསྲུང་ཞིང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པར་བགྱི་ཞིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བགྱིའོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བདག་ཅག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཟེར་དམ་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མཐོང་ནས་འོད་ཟེར་དེ་དག་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་ཡང་ཐོས་པར་འགྱུར། ཆོས་དེ་དག་ཐོས་ནས་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་ཏེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་ནས། ལྷའི་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་ལྟར་སེམས་རྣམ་པར་དག་པར་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་སྣང་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཅག་གིས་ཕན་པ་དང་། བདེ་བའི་ཡོན་ཏན་འདི་ལྟ་བུ་དྲན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྟོན་པ་ཆེན་པོར་འདུ་ཤེས་སྐྱེས་སོ། །བྱམས་པའི་ཕ་མ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས་ནས་རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་དྲན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ཤེས་པར་བགྱིད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དམ་པའི་ཆོས་ཐོས་པས་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་འདུག་ཅིང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཐོས་པས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཁོར་མང་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདུན་ཅུ་པོ་འདི་དག་ཡུན་རིང་པོ་ནས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྙེད་ཀྱི་སྔོན་རོལ་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྙེད་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ཏེ། སངས་རྒྱས་དེ་དག་ལས་རྟག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཅིང་རྒྱལ་བ་དེ་དག་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ནས།

the Bodhisattva Mun nag sel (Dispeller of Darkness), the Bodhisattva Mnyam med phyogs (Incomparable Direction), and all those bodhisattvas made this vow before the Buddha: 'After the Bhagavān has passed into nirvāṇa, we shall protect the Buddha's teachings, disseminate them extensively throughout all the world realms of the ten directions, and keep them uninterrupted. Why is that? Because having seen the inconceivable, supreme rays of light of the Tathāgata, we also hear the inconceivable Buddha-dharma from those rays of light. By hearing these teachings, being freed from mental obscurations, and having purified all afflictions, our minds have become entirely pure like celestial golden gems, so that everything shines forth with clarity. Because we remember such benefits and qualities of happiness, the perception of the Tathāgata as the Great Teacher has arisen in us. As the perception of him as loving parents has arisen, we constantly remember the kindness of the Buddha and acknowledge the Buddha's kindness. Why is that? Because by hearing the sublime Dharma, before long one will sit at the heart of awakening, turn the wheel of the sublime Dharma, and liberate all sentient beings. Moreover, by hearing the Dharma, they too will attain unsurpassed, perfect awakening.' Then the Tathāgata addressed the great assembly: 'Long ago, countless aeons ago—as many as the fine dust particles of hundreds of thousands of myriads of koṭis of aeons—these seventy bodhisattva mahāsattvas attended upon Buddhas, Bhagavāns, as numerous as the fine dust particles of hundreds of thousands of world realms equal to the sands of the River Gaṅgā. Under those Buddhas they constantly practiced brahmacarya, and pleasing those Victors with tireless minds,