ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.9

2.9

རིན་པོ་ཆེའམ། བན་གླང་ངམ། རྟའམ། ཐེག་པའམ། བྲན་པོའམ། ལས་བྱེད་པའི་མིའམ། ཆུང་མའམ། སླས་ཀྱང་ཡོད། ཆུ་མིག་གམ། ཁྲུས་ཀྱི་རྫིང་བུའམ། རིན་པོ་ཆེའི་ཡང་ཏོག་བཟང་པོའམ། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཡོ་བྱད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་རློམ་པའམ་རྒྱགས་པའི་སེམས་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྒྱུ་རྩལ་ཀུན་ལ་ཡང་མཁས། རིན་པོ་ཆེའི་བང་མཛོད་བརྒྱ་སྟོང་དང་ཡང་ལྡན། བན་གླང་དང་། རྟ་དང་། ཐེག་པ་ཡང་ཡོད། ན་ཆུང་བཟང་མོ་ཡང་གྲངས་མེད་པར་ཡོད། ཡང་ཏོག་བཟང་པོ་ཡང་ཡོད། ཆུ་མིག་དང་ཁྲུས་ཀྱི་རྫིང་བུ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་གང་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལ་མ་ཆགས་ཏེ་རྟག་ཏུ་འདོད་པ་ཉུང་བ་དང་། ཆོག་ཤེས་པ་ལ་དགའ་ཞིང་། བས་མཐའ་དགོན་པ་དང་། རི་དང་། ཚལ་དང་། ཤིང་དྲུང་དུ་བསམ་གཏན་ལ་ཞི་བར་གནས་པ་ལ་མོས་སོ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དང་། སྨྲ་ཞིང་གཏམ་ཟེར་ཡང་། སེམས་ནི་རྟག་ཏུ་གཉེན་པོའི་སྒོར་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་སྤྱོད་ཚུལ་འཐུན་པ་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་གཏོང་བར་བྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་མི་ཕན་པའི་དོན་མི་བྱེད་དོ། །གང་དབུལ་བ། ཕོངས་པ་ཉམ་ཐག་པར་གྱུར་པ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སློང་དུ་འོངས་ན་དེ་ལ་ཅི་འདོད་པ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །སེམས་ཅན་གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་མོས་ཤིང་དད་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བསྙེན་བཀུར་དང་། མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རིམ་གྲོ་དང་གཡོག་བྱེད་ཅིང་རྐང་པ་འཁྲུ་བའི་ལས་བྱེད་དམ། ལུས་བཀྲུ་བ་དང་མཉེ་བའི་ལས་བྱེད་དམ། ཆག་ཆག་དང་ཕྱག་དར་བྱེད་དམ། སོ་ཤིང་དང་ཁྲུས་ཆུར་སྦྱོར་རམ། མལ་སྟན་འདིངས་ཤིང་མལ་གོས་སྤྲུག་པའི་ལས་བྱེད་དམ། སྲོད་དང་ཐོ་རངས་ལ་མར་མེ་འབུད་དམ། ཁྱེའུ་སུས་དང་། དྲོ་ལ་ཁ་ཟས་ཐ་ན་པ་ན་དང་། པུ་ཤེ་ན་དང་། ཁ་ད་ནེ་འབུལ་ལམ། འཐུང་བའི་སྐོམ་ཡུ་ལི་ཤི་དང་། བུ་ལ་ཤ་ཀའི་འབྲས་བུའི་སྐོམ་དང་། རྒུན་ཆུ་དང་། ཁ་ར་ནག་པོའི་ཆུ་ལ་སོགས་

cattle, horses, carriages, male servants, laborers, wives, and retinues; even if they possess springs, bathing pools, fine gem-encrusted terraced roofs, and various kinds of utensils for enjoyment—the bodhisattva has no conceit or pride regarding them. Although skilled in all arts, possessing hundreds of thousands of jewel treasuries, owning cattle, horses, and carriages, having countless beautiful young maidens, fine terraced roofs, springs, bathing pools, and whatever desirable sensory pleasures there may be, they are not attached to them. Always delighting in having few desires and being content, they aspire to abide in the peace of dhyāna in remote wildernesses, on mountains, in groves, and at the foot of trees. Even while speaking and conversing with many people, their mind always enters into the realm of antidotes. While appearing to conform to the conduct of ordinary beings, they give away precious jewels for the benefit of sentient beings and never perform harmful actions that do not benefit beings. Whenever destitute, impoverished, and wretched people come to beg from the bodhisattva, the bodhisattva gives them whatever they desire. If any sentient being, having faith and devotion toward the Dharma of the Buddha, serves and attends upon the bodhisattva in order to venerate and worship them—performing tasks such as washing their feet, bathing and massaging their body, sweeping and cleaning, providing toothpicks and bathwater, spreading bed mats and shaking out bed coverings, lighting lamps at dusk and dawn, offering food such as tāpana, bhojana, and khādana in the morning and at noon, or serving drinks such as crushed fruit juice, vilvaphala juice, grape water, black molasses water, and the like—