ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.10

2.10

པ་སྦྱར་སྦྱར་ནས་ཡོ་བྱད་དེ་ལྟ་བུས་ཞག་བདུན་ནས་ཞག་དགུ་བཅུའི་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཆོས་འདོད་པའི་ཕྱིར་འབུལ་བར་བྱེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་ཚེ་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་འབུལ་བ་དེ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཚོལ་བའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེད་འབྲིའི་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། མཉམ་སྙོམས་པའི་སེམས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དུས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། རྟག་ཏུ་དགེ་བ་བཅུའི་ཆོས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དོ། །སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་རྒྱལ་པོའི་ཡིད་བཞིན་དུ་དགའ་ཞིང་སྤྱོད་པས་ཚེའི་དུས་བྱས་ན་ཡང་ལྷ་དང་མིའི་འཇིག་རྟེན་དུ་འདོད་པ་ལྔའི་ལོངས་སྤྱོད་མཆོག་དམ་པ་དང་ལྡན་ཏེ། རིགས་ཆེ་ཞིང་མཐོ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། བསམས་པའི་ཡིད་བཞིན་དུ་ཉལ་བ་དང་། ལྡང་བ་དང་། འགྲོ་བ་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་འགྱུར། གནས་གང་དུ་འགྲོ་ཡང་བཞོན་པའི་རྟ་དང་ཐེག་པར་ལྡན་ཏེ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་རྩེད་མོ་དང་རོལ་མོ་ལ་རྩེ་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དམ་པ་དང་དགའ་དགུར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཡང་ཐ་མ་མི་རྟག་པ་བསྟེན་ཏེ། རྒ་བ་དང་ན་བས་གཟིར་ཏེ་ཤི་བར་གྱུར་ན་ཁྱིམ་གྱི་བུ་སྨད་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་ཏེ་སྐད་ཕྱུང་ནས་ངུ་ཞིང་ལ་ལ་ནི་མགོ་ལ་ཐལ་མོ་རྡེབས། ལ་ལ་ནི་རང་རང་གི་སྐྲ་འབལ་ཏེ་མཆི་མ་འཛག་ཅིང་ས་ལ་འགྲེའོ། །དེ་ནས་ཁྱོགས་སམ་ཤིང་རྟའི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་བསྐྱེལ་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྐྱལ་ནས་ཀྱང་བུ་སྨད་དག་ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་འོངས་ནས་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་ཏེ་ལ་ལ་ནི་བརྒྱལ་ནས་ས་ལ་འགྲེ །ལ་ལ་ནི་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ནད་དུ་འགྱུར། ལ་ལ་ནི་མི་དྲན་ནས་མྱོས། ལ་ལ་ནི་ཚེའི་བར་ཆད་དུ་ཤི་བར་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་གསོན་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཕན་པ་མེད། ཤི་བ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་གནོད་དོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་འཁོར་དང་བཅས་ཏེ་ཡུལ་རྒྱུ་ཞིང་སོང་བ་ལས་སེམས་ཅན་མྱ་ངན་གྱིས་

if, having prepared such provisions, they offer them to the bodhisattva for the sake of desiring the Dharma for anywhere from seven days to ninety days, the bodhisattva at that time has no thought of rejoicing in the offering of those requisites. Why is that? Because for countless eons, throughout a long time, the bodhisattva has sought the Dharma of the Buddha; because they have no mind of bias toward all sentient beings; because they are endowed with loving-kindness and compassion; and because they abide in an equanimous mind. Therefore, at times they become a wheel-turning king and continually benefit sentient beings through the Dharma of the ten virtuous actions. Those sentient beings also joyfully practice in accordance with the king's wishes, so that even when they pass away, they are endowed with the supreme, exquisite pleasures of the five desires in the realms of gods and humans, and are reborn in great and high castes. According to their wishes, their sleeping, rising, and going proceed without affliction. Wherever they go, they possess mounts of horses and carriages, enjoying games and music in pleasure gardens. Although they partake in supreme food and drink and indulge in all kinds of pleasures, in the end they encounter impermanence; afflicted by old age and sickness, when they die, their wives and children at home are tormented by grief. Crying out aloud, some beat their heads with their hands, some tear their hair, shed tears, and roll upon the ground. Then, having placed [the corpse] on a bier or chariot, they carry it to the charnel ground. Even after transporting it thus, the wives and children return home, tormented by grief: some faint and roll upon the ground, some fall sick on that account, some lose their senses and go mad, and some die prematurely through life's interruptions. Yet acting thus brings no benefit to the living and is greatly harmful to the dead. At that time, when the wheel-turning king travels with his retinue through the provinces, seeing beings afflicted by grief,