ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.1

3.1

མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་གཡས་ཕྱོགས་ནས་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །ཐབས་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།ཐབས་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོ། བམ་པོ་གསུམ་པ། དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡུམ་ལྷ་མཛེས་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་ཞག་དགུ་བཅུའི་བར་དུ་ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་དུ་གཤེགས་ཏེ། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཞག་དགུ་བཅུའི་བར་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ག་ལ་བཞུགས་པ་མ་རྟོགས་སོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཀྱང་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུས་གཏུགས་ཏེ་ཕྱོགས་བཅུར་བརྟགས་ཀྱང་མ་རྟོགས་སོ། །འཕགས་པ་ཉེ་བར་སྐྱོང་ལྟ་བུ་ལྷའི་མིག་མཆོག་གིས་ཕྱོགས་བཅུར་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་བལྟས་ཀྱང་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པའི་འཁོར་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་ཀུན་གྱིས་བརྟགས་ཀྱང་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་མཐོང་བས་དེ་དག་མི་དགའ་སྟེ་མྱ་ངན་གྱིས་སེམས་གདུངས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཨུ་ཏྲ་ཡ་ནས་དེ་བཞིན་

bowed their heads in homage, circumambulated from the right, and departed. This concludes the fourth chapter, "Arousing the Mind of Awakening," from the Sūtra of Repaying the Kindness of the Buddha Who Has Great Skill in Means. [Bampo 3] At that time, for the sake of his mother, the lovely goddess Māyādevī, and the gods, the Tathāgata went to teach the Dharma to the gods for ninety days. During those ninety days, the people of Jambudvīpa did not know where the Tathāgata was residing. Even Mahāmaudgalyāyana, the foremost in miraculous powers, exhausted his miraculous might examining the ten directions, yet could not discover [where he was]. Even the noble Upapāla, whose divine eye was supreme, searched everywhere in the three-thousandfold great thousand world systems of the ten directions, but did not see him. Likewise, all the rest of the noble retinue of five hundred examined [the worlds], but did not see him. Thus, because they did not see the Tathāgata, they were unhappy and their minds were tormented with grief. At that time, King Udrāyaṇa,