ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.1

4.1

བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།ཐབས་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོ། བམ་པོ་བཞི་པ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཁོར་བཞི་པོས་མདུན་གྱིས་བྱས་ནས་མཆོད་པ་བྱས། རིམ་གྲོ་བྱས་བཀུར་སྟི་བྱས་ཏེ་ཚིག་གིས་བསྟོད་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཛུམ་པ་མཛད་དེ་ཞལ་གྱི་སྒོ་ནས་འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཀྱེ་ནས། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་སྣང་བར་བྱས་ནས། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ལུས་ལ་ཡང་འོད་ཀྱིས་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། ལྷ་སྦྱིན་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལས་བདེ་བར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་འཁོར་མང་པོའི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཚིག་འཐུན་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བསྟོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡང་དག་པ་སྟེ། དགྲ་དང་གཉེན་ལ་ཐུགས་སྙོམས་པའོ། །ལྷ་སྦྱིན་ལྟ་བུ་རྟག་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གནོད་པ་དང་དགྲར་བགྱིད་པ་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་གནོད་པ་བགྱིད་པ་ལ་ཡང་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ཏེ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་འོད་བཀྱེ་ནས་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ལུས་ལ་རེག་པར་བྱས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་མང་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདི་ནི་ཚེ་འདི་འབའ་ཞིག་ལ་ང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ང་ལ་རྟག་ཏུ་གནོད་པ་བྱས་ཀྱང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟག་པར་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་དོན་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་འཁོར་

At that time, the Tathāgata smiled, and from his mouth he emitted blue, yellow, red, and white rays of light called "Great Compassion." Having illuminated the world realms of the ten directions from the summit of existence down to the eighteen great hells, the light also shone upon the body of Devadatta, transforming Devadatta's suffering into comfort. Then the entire vast assembly unanimously praised the Tathāgata, saying, 'Well done, well done! The Bhagavān possesses great love and possesses genuine great compassion; he is impartial toward enemy and kin. While one like Devadatta continually harms and acts as an enemy toward the Bhagavān, the Bhagavān thinks with loving-kindness even of one who causes harm, and having emitted the light of great compassion, he brought it into contact with Devadatta's body and freed him from suffering.' Then the Bhagavān addressed the vast assembly: 'Not only did this Devadatta harm me in this life, but long ago in the past he also continually harmed me, yet through the power of love and compassion I continually acted for his benefit and happiness.' Then Ānanda, [surrounded by] the assembly