ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.2

4.2

མང་པོའི་བསམ་པ་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་ཏེ། ཀུན་གྱི་ཐེ་ཙོམ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་སྟན་ལས་ལངས་ནས་བླ་གོས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདི་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གནོད་པ་ཅི་དག་བགྱིས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དངོས་པོ་དེ་དག་བསྟན་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག་དང་ཁྱོད་ལ་དགྲོལ་ཞིང་བཤད་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྔོན་ལོ་ཚད་མེད་པ་སྟོང་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ན་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ཞེས་བྱ་བར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས། རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པ། སྟོན་པ་རྒྱལ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། ལོ་སྟོང་ཕྲག་བཅུའི་བར་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་ལོ་ཁྲི་ཕྲག་ཉི་ཤུའི་བར་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཆོས་ཀྱང་ནུབ་ཅིང་མེད་པར་གྱུར་ནས་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱལ་པོ་མ་ཧཱ་རཱ་ཛཱ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་དགེ་ཞིང་མཁས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་སྲིད་འཚོ་སྟེ་མི་རྣམས་ཀྱང་བདེ་སྐྱིད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་མཐའི་རྒྱལ་ཕྲན་དྲུག་ཅུ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་བརྒྱད་བརྒྱ་ལ་དབང་སྒྱུར་ཏེ། བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་ཡོད་དོ། །བཙུན་མོ་ཉི་ཁྲི་ཡོད་ཀྱང་སྲས་མེད་པས། རྒྱལ་པོ་དེ་རྒྱུན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་དང་། རི་དང་། ཆུ་ཀླུང་དང་། ཤིང་གི་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་འབྲས་བྱེད་ཅིང་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ་དང་། བཙུན་མོ་ཆེན་མོ་ལ་ཡང་སྲས་མངའ་བར་གྱུར། བཙུན་མོ་འབྲིང་མོ་ལ་ཡང་སྲས་མངའ་བར་གྱུར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཤིན་ཏུ་དགའ་ནས་རྒྱལ་པོ་ལག་དར་ཏེ་

knew with his mind the thoughts of the assembly. In order to sever the doubts of all, he arose from his seat, arranged his upper robe over one shoulder, placed his right knee on the ground, bowed with his palms joined, and addressed the Bhagavān: "May the Bhagavān please explain what harms this Devadatta inflicted upon the Bhagavān in the past?" The Bhagavān said to Ānanda, "Listen well, and I will reveal and explain it to you." The Bhagavān said: "Countless thousands of years ago, in the land called Vārāṇasī, there appeared in the world a Buddha, a Bhagavān, a Tathāgata, an arhat, a completely and perfectly awakened one, one endowed with knowledge and conduct, a Sugata, a knower of the world, an unsurpassed guide of persons to be tamed, a Teacher, a Victorious One. Having worked for the welfare of sentient beings for ten thousand years, he passed into nirvāṇa. After he passed into nirvāṇa, the true Dharma endured for two hundred thousand years. When the Dharma of the mere images had also faded and vanished, there was in the land of Vārāṇasī a king named Mahārāja, who by nature was virtuous and possessed an intelligent mind. He governed the realm in accordance with the true Dharma, and the people too were happy and prosperous. That king held sway over sixty peripheral vassal states and eight hundred great cities, and he possessed five hundred fine-fleeced elephants. Although he had twenty thousand queens, he had no sons. For twelve years the king continually made offerings and prayed to the worldly gods, the mountains, the rivers, and the tree gods, whereupon the senior queen became pregnant with a son, and the middle queen also became pregnant with a son. The king was overjoyed, and taking care of them personally,