ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 6.36

6.36

མི་རུང་སྟེ། འདི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡང་མདོ་སྡེའམ་འདུལ་བ་ལས་བཤད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བདེན་པའི་དོན་ངེས་པ་ཞེས་བྱར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །གཞན་དུ་ནི་འདི་སྐད་བཤད་པ་འདི་ནི་འཕགས་པ་ཀཱ་ཏ་ཡ་ནས་ཨིག་ཞི་ཞིག་གདུལ་བའི་ཕྱིར་སྤྲུལ་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །ཡན་ལག་བརྒྱད་པའི་ཁྲིམས་མནོས་པ་ལས་ཁྲིམས་ཕྱིར་འབུལ་ན་ངེས་པར་འཁོར་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་འབུལ་མི་དགོས་ཀྱི། ཕ་རོལ་པོ་གང་ཟག་གཅིག་ལ་ཁྲིམས་ཕྱིར་དབུལ་ལོ་ཞེས་ཚིག་གཅིག་སྨྲས་པས་ཁྲིམས་ཕུལ་བར་འགྱུར་རོ། །སོ་སོར་ཐར་པའི་ཁྲིམས་ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་ལམ་རྒྱུད་ལྔར་གཏོགས་པ་ལ་མིའི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཁྲིམས་ཐོབ་ཀྱི་རྒྱུད་ལྷག་མ་གཞན་གྱིས་ཁྲིམས་མི་ཐོབ་བོ། །དཔེར་ན་ལྷའི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་ནི་བདེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེན་པས་ཁྲིམས་མི་ཐོབ་བོ། །དཔེར་ན་སྔོན་འཕགས་པ་མཽད་གལ་གྱི་ཉེ་གནས་ཤིག་ནད་ཀྱིས་བཏབ་པ་ལས་འཕགས་པ་མཽད་གལ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནམ་དུ་སྨན་པ་འཚོ་བྱེད་ལ་དཔྱད་འདྲིར་སོང་བ་ལས། དེའི་ཚེ་ལྷའི་བུ་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་རྩེར་འདོང་བའི་ཁར་བབས་ནས་འཕགས་པ་མཽད་གལ་དེ་དག་འགྲོ་བའི་ལམ་ཀར་སྡོད་ཅིང་འདུག་པ་ལས་ལྷའི་བུ་རྣམས་འཕགས་པ་མཽད་གལ་ལ་མིག་གིས་བལྟ་ཙམ་ཡང་མི་ཁོམ་པར་སོང་ངོ་། །འཚོ་བྱེད་ཀྱི་ཐད་ཀར་ཕྱིན་པ་དང་། རྒྱང་མ་ནས་མཽད་གལ་ལག་པ་བཏེག་པ་ཙམ་ཞིག་བྱས་ནས་ཤིང་རྟ་ཁྲིད་དེ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་འཕགས་པ་མཽད་གལ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །འཚོ་བྱེད་འདི་སྔོན་མིའི་ནང་ན་འདུག་པའི་ཚེ་བདག་གི་སློབ་མ་ཡིན་ན་ང་ནི་ལྷའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་ཏེ། སྔོན་གྱི་དྲན་པ་ཉམས་པར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་བསམས་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འཚོ་བྱེད་ཀྱི་ཤིང་རྟ་འགྲོ་བ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་འཚོ་བྱེད་ཤིང་རྟ་ལས་བབས་ཏེ་འཕགས་པ་མཽད་གལ་གྱི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་མཽད་གལ་གྱིས་རྒྱུ་རྐྱེན་མང་པོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གཏམས་སོ། །འཚོ་བྱེད་ཀྱིས་མཽད་གལ་ལ་སྨྲས་པ། བདག་མིའི་

is not proper. What is explained like this is neither expounded in the sūtras nor in the vinaya, so it should not be considered an established ultimate truth. In other accounts it is stated that what was spoken in this way was an emanation manifested by the noble Kātyāyana in order to tame a certain individual, and is not truly so. If, having taken the eightfold vows, one relinquishes the vows, it is not definitely required to relinquish them before the five assemblies; rather, if one speaks just a single word to one other person, saying, 'I relinquish the vows,' the vows are relinquished. If distinguished by way of the attainment of the prātimokṣa vows among those included within the five destinies, only those included within the human destiny attain the vows, while the other remaining destinies do not attain the vows. For example, those included in the destiny of the gods, being attached and clinging to the pleasures of enjoyment, do not attain the vows. For instance, in the past, when a disciple of the noble Maudgalyāyana was afflicted by illness, the noble Maudgalyāyana went to the heaven of the Thirty-Three to consult the physician Jīvaka about the diagnosis. At that time, when the sons of the gods arrived on their way to play in the delightful grove, the noble Maudgalyāyana stood waiting along their path, but the sons of the gods passed by without even taking the leisure to look at the noble Maudgalyāyana with their eyes. When Jīvaka came by, he merely raised a hand toward Maudgalyāyana from a distance and passed on, driving his chariot. Then the noble Maudgalyāyana thought to himself: 'When this Jīvaka dwelt among humans in the past, he was my disciple, but now he is attached to divine enjoyments, and his former mindfulness has degenerated!' Having so thought, he magically immobilized Jīvaka's chariot through miraculous power. Then Jīvaka descended from the chariot, bowed at the feet of the noble Maudgalyāyana, and Maudgalyāyana recounted many various matters. Jīvaka said to Maudgalyāyana: 'When I