ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 7.12

7.12

གི་དབང་པོ་བཅད་ནས་སེང་གེའི་པགས་པ་ཐོགས་ཏེ་རི་དེ་ལ་སོང་ནས་ཤིང་གླང་མགོའི་ཙན་དན་སྤུངས་ཏེ་སེང་གེའི་པགས་པ་དང་རོ་བསྲེགས་སོ། །དེ་ལྟར་སེང་གེའི་རོ་བསྲེགས་ནས་རུས་པ་བསྡུས་ཏེ་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ནས་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་སེང་གེ་ཡི་དམ་བརྟན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡལ་ཡང་སླའི་སྡིག་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དྲིན་ཤེས་པ་དང་། དྲིན་ལན་བསབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྟེན་པས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རྒྱུན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་སུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྟེན་ཏེ་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་གཞོམ་ཞིང་རྒུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཚིག་གཅིག་ཙམ་མམ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གམ། དོན་གཅིག་ཙམ་གྱི་བར་དུ་ཉན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཚོལ་བ་ན་ཆོས་འདོད་པའི་སེམས་དང་ཤིན་ཏུ་ལྡན་པས་ལུས་དང་སྲོག་ཀྱང་མི་ཕངས་པར་མེ་མ་མུར་གྱི་ལྕགས་སམ། ས་གཞི་ལས་ཀྱང་འབོག་ཅིང་འགྲོ་སྟེ་གནོད་པར་མི་སེམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འགའ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ཡང་ལུས་དང་སྲོག་མི་ཕངས་ན་མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ཡང་ལུས་དང་སྲོག་མི་ཕངས་ན་དེ་མ་ཡིན་པ་ཕྱིའི་ཟང་ཟིང་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཆོས་ཐོས་པའི་དོན་གྱིས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་བདེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤིན་ཏུ་དད་པའི་སེམས་སྐྱེས་པས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་སེམས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་སྟོན་པ་མཐོང་ན་ཕ་མ་མཐོང་བ་ལྟར་ང་རྒྱལ་གྱི་སེམས་མི་སྐྱེའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཆོས་ཉན་

life, he took the lion skin, went to that mountain, piled up ox-head sandalwood, and cremated the lion's skin and corpse. Having thus cremated the lion's corpse, he collected the bones, erected a stūpa, and made offerings.

The Bhagavān said to Ānanda: "Noble sons, at that time, during that era, the one known as the lion Dṛḍhapratijña was none other than myself, Śākyamuni today. Therefore, in order to attend upon a spiritual friend, a bodhisattva would rather surrender body and life than generate a sinful mind. Why is that? Because they know kindness and repay kindness. Moreover, how so? Through relying on a spiritual friend, a bodhisattva will swiftly attain unsurpassed, perfectly complete awakening.

"Noble son, a bodhisattva constantly and diligently relies upon a spiritual friend, and in order to crush and diminish the afflictions of the three realms, earnestly strives to listen to the Buddha's teaching down to a single word, a single verse, or a single meaning. Thus, when a bodhisattva single-mindedly seeks the Buddha's scriptures, because they are thoroughly imbued with longing for the Dharma, they do not begrudge even their body and life, but leap across and traverse glowing embers, iron, or the earth, not considering it harmful. If a bodhisattva does not begrudge body and life even for the sake of a few verses, what need to speak of the twelve branches of scripture? If they do not begrudge body and life even for the sake of a single verse, what need to speak of external, material things other than that?

"Through the purpose of hearing the Dharma, body and mind become exceedingly joyful; and because an attitude of profound faith arises, the view of correct understanding is attained. Seeing the Dharma teacher, they feel no pride, just as if beholding their own parents. They listen to the Dharma for the benefit of sentient beings