ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 7.2

7.2

གཉེར་དུ་སོང་སོང་བ་ལས་འགྲོན་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་དེ་འཇིགས་ས་ཆེ་བས་ལམ་གྲོགས་ལྔ་བརྒྱ་དང་འགྲོགས་ཏེ་སོང་ངོ་། །ལམ་གྲོགས་དེ་དག་དང་འཇིགས་སར་ཕྱིན་ནས་འཇིགས་ས་དེ་ན་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་ཞིག་གནས་ཏེ། རྟག་ཏུ་འདྲོན་པོ་རྒྱུ་བ་རྣམས་འཇོམས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་མི་རྒོད་དེ་དག་གིས་འདྲོན་པོ་དེ་དག་གཞོམ་པར་བྱས་ནས་མི་རྒོད་ཀྱི་དཔོན་པོ་དེས་མི་གཅིག་སྔར་འདྲོན་པོ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ལྟ་ཞིང་རྟོག་ཏུ་བཏང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་མི་རྒོད་དེ་དག་གི་ནང་ན་མི་གཅིག་ཅིག་སྔོན་བྲམ་ཟེའི་བུ་དེ་དང་མཛའ་ཞིང་བཤེས་པས་སྔར་མི་དེ་དག་གི་ནང་དུ་འོངས་ཏེ་བྲམ་ཟེའི་བུ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་འདི་ལྟར་རིག་པར་བྱོས་ཤིག །དོ་ནུབ་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་ལ་དགྲ་འོང་གིས། ཅི་ནས་ཀྱང་ཁྱོད་ཉིད་ལ་གནོད་པ་དང་སྨས་པར་མ་གྱུར་པར་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་བྱོལ་བའི་ཐབས་བྱོས་ཤིག་པར་བསྒོའོ། །དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་བུ་དེས་ཚིག་དེ་དག་ཐོས་ནས་དཔེར་ན་མི་བརྣངས་པ་ལྟར་མིད་དུ་ཡང་མེད་ལ་སྐྱུག་ཏུ་ཡང་མེད་པ་བཞིན་མི་བདེ་བར་གྱུར་ནས་གྲོགས་པོ་རྣམས་ལ་གཏམ་བྱར་ནི་གྲོགས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མི་དེ་བསད་ཀྱིས་དོགས། ཅི་སྟེ་གྲོགས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མི་དེ་བསད་ན་གྲོགས་པོ་རྣམས་ངན་འགྲོ་གསུམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྲངས་མེད་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་གྲོགས་པོ་རྣམས་ལ་མ་སྨྲས་ན་ནི་དགྲས་གྲོགས་པོ་རྣམས་བསད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གྲོགས་པོ་རྣམས་བསད་ན་དགྲ་རྣམས་ངན་འགྲོ་གསུམ་དུ་ལྟུང་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གྲངས་མེད་པ་མྱོང་ངོ་སྙམ་བསམས་ནས་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་དང་། བདེ་བའི་ཐབས་བྱས་ཏེ། བདག་ཉིད་ངན་འགྲོ་གསུམ་དུ་ལྟུང་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཡང་སླའོ་སྙམ་བསམས་ནས་རལ་གྲི་ཐོགས་ནས་སྦྲོན་པའི་མི་དེ་བསད་ནས་གྲོགས་པོ་རྣམས་བདེ་བར་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་གྲོགས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མཐོང་ནས་བྲམ་ཟེའི་བུ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བྲམ་ཟེའི་བུ་ཁྱོད་ནི་མིའི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་དགེ་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དེང་འདིར་འདི་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་བུ་དེས་པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ངོ་མཚར་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གྲོགས་པོ་དག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་

and as he traveled along, because the road of his journey was very perilous, he set out accompanied by five hundred traveling companions. When he reached that perilous place along with those traveling companions, five hundred bandits lived in that perilous place, who constantly plundered traveling merchants. At that time, after those bandits resolved to plunder those merchants, the chieftain of the bandits sent a scout in advance to watch and observe how the merchants were proceeding. At that time, among those bandits was one man who had previously been a friend of that brāhmaṇa youth; he came in advance among those people and spoke to the brāhmaṇa youth as follows: 'Son of good family, you should know this: tonight, in the first watch of the night, enemies will arrive! Devise a means of escape yourself so that you will in no way be harmed or wounded!'

At that time, when the brāhmaṇa youth heard these words, he became distressed, just as someone choking cannot swallow or vomit: 'If I tell my companions, I fear my companions will kill that man. If my companions kill that man, my companions will experience immeasurable suffering in the three lower realms. If I do not tell my companions, the enemies will kill my companions. If my companions are killed, the enemies will fall into the three lower realms and experience immeasurable suffering.' Thinking thus, he thought: 'I should devise a means for the benefit and happiness of sentient beings; it is better that I myself fall into the three lower realms and experience suffering.' Thinking this, he took a sword, killed the informant, and saved his companions. At that time, the companions saw what had happened and said to the brāhmaṇa youth: 'Brāhmaṇa youth, you are supreme among men and exceedingly virtuous! Why did you commit such a grave evil here today?' At that time, the brāhmaṇa youth knelt on the ground, joined his palms, and with an awestruck mind spoke to his companions: