ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 7.3

7.3

སྨྲས་སོ། །བདག་དེ་རིང་བྱ་བར་མི་རིགས་པའི་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་། གྲོགས་པོ་རྣམས་ལ་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྲོགས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་མི་བསད་པ་ལ་ངེད་བདེ་བར་བྱས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དུ་ཡང་ཅི་ཡོད། བྲམ་ཟེའི་བུས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་བསད་པའི་མི་འདི་ནི་དགྲ་མ་རུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དགྲ་འདིས་གྲོགས་པོ་ཁྱེད་གསོད་དུ་འོངས་པས་བདག་ནི་གྲོགས་པོ་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་འདིའི་སྲོག་བཅད་པས་ན་ཁྱེད་རྣམས་ནི་བདེ་བར་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་ཏེ། བདག་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཡང་སླའོ། །དེ་ནས་གྲོགས་པོ་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་སྐད་ཕྱུང་སྟེ་ངུས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །གནམ་མཐའ་འོག་ན་ཕངས་པར་བྱ་བ་ནི་སྲོག་ལས་འདའ་བ་མེད་དོ། །འཇིགས་པའི་ནང་ན་འཆི་བ་ལས་འདའ་བ་མེད་དེ། དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་ལུས་དང་སྲོག་གི་ཕྱིར་གསེར་དང་། དངུལ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཡུལ་ས་དང་། ཆུང་མ་དང་། བུ་དང་། ཟས་དང་གོས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གཏོང་སྟེ། བདག་ཅག་ནི་དེང་དུ་ཕྱིར་ལན་ཅིག་འཚོ་བའི་སྲོག་ཐོབ་བོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་བྲམ་ཟེའི་བུ་ཁྱོད་སེམས་ཅན་གྱི་ཕྱིར་ངན་འགྲོ་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁྱད་དུ་བསད་པས་བདག་ཅག་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དྲིན་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་དྲན་པར་བྱེད་དོ། །དྲིན་ལྕི་བ་དྲན་པས་ན་དེང་བདག་ཅག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་སྨྲས་ནས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་ན་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་ནི་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཤིན་ཏུ་དགེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱེད། བྲམ་ཟེའི་བུས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་བྱ་བར་མི་རིགས་པའི་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་སྲོག་གི་བསྐྱབ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་མི་རྒོད་དེ་དག་གིས་བྲམ་ཟེའི་བུ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་མི་བསད་པ་ལ་བདག་ཅག་ལ་ཕན་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད། བྲམ་ཟེའི་བུས་སྨྲས་པ། མི་རྒོད་ཁྱེད་རྣམས་འདི་ན་འདུག་པར་སྔ་ནས་ཤེས་ཀྱང་བདག་ཀྱང་མ་སྨྲས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཡང་མ་

he said: "Today I committed a great evil that was unfitting to do, yet it was for the benefit of sentient beings and to bring safety to my companions." The companions asked: "Since you yourself killed a man, what is there to say about having brought us safety?" The brāhmaṇa youth replied: "This man whom I killed was an atrocious enemy. Because this enemy came to murder you, my companions, I took this man's life for your sake, so that you would reach home safely, while I am content even if I must experience the suffering of the hell realms." Thereupon the five hundred companions raised their voices, wept, and said: "Under heaven there is nothing more cherished than life. Among terrors there is none greater than death. Therefore, for the sake of body and life, all beings will surrender gold, silver, jewels, lands, wives, children, and even food and clothing. Today, we have obtained our living breath once again!" Having said this, they declared: "Brāhmaṇa youth, because you disregarded the sufferings of the three lower realms for the sake of sentient beings, we are deeply mindful of your immense kindness. Mindful of this immense kindness, today we arouse our minds toward unsurpassed and completely perfect awakening!" Having spoken thus, they all aroused the mind toward awakening. At that time, the five hundred bandits also said: "If it is said that you are the supreme of all, being exceedingly virtuous, why do you perform such a great evil?" The brāhmaṇa youth said: "I have performed a great evil that was unfitting to do, yet it was done to benefit all sentient beings and to protect your bodies and lives." Then those bandits asked the brāhmaṇa youth: "Since you yourself killed a man, what benefit is there in that for us?" The brāhmaṇa youth said: "Bandits, although I knew beforehand that you were staying here, I did not speak of it: I did not notify the king,