གསང་རབ་རན་པ་ཆའ་གཏམ་རྒྱད་དང་ཤཀྱའ་རབས་རྒྱད 172

172

ལྷས་ཀྱང་དེ་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ཙམ་དུ་རིག་ནས་བཅོས་ཏེ་བཏང་བ་དང་། དེ་ཚིག་པ་ཟ་ནས་ཕྲད་དགུ་ལ་བཟང་བའི་ལྷ་ལ་ཁ་ཕྱར་བཏང་ངོ་། །དེ་ཤི་ནས་བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་ནལ་བུར་སྐྱེས་ཤིང་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་སྲང་གི་རྡོག་ལམ་དུ་བོར་ནས་ཝ་ཁྱི་ལ་སོགས་པས་ཟ་བ་དང་། འགྲོ་བ་མང་པོས་ནལ་བུ་སྦྱར་མའི་བུ་ཞེས་ཁ་ཕྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བཟུང་བས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་མ་སྐྱེས་སོ། །བཟང་བའི་ལྷ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་སྒུལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ན་ཚངས་བར་སྤྱད་པ་སྤྱོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དཔལ་འབྱུང་ཞེས་བྱའོ། །སྣང་བ་བསམ་དུ་མེད་པས་ཀྱང་སྔོན་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཕྲག་དགུ་བཅུ་རྩ་བཞིའི་དྲུང་དུ་ཚངས་བར་སྤྱད་ཅིང་མཉེས་པར་བྱས་པས། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏོ། །དེ་བས་ན་སྲོག་དང་ཡང་བསྔོས་ཏེ། སྡིག་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་བསྡམ་མོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་བུདྡྷ་ཛེ་ཏན་བཞུགས། བུདྡྷ་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་པའི་ཚེ། ཁྱེའུ་ཡང་ཛེ་ཏའི་ཚོང་འདུས་ཀྱི་སྲང་གི་ཁང་སྟོང་ཞིག་ན་གཞག་པ་གཟིགས་སོ། །ཁྱེའུ་ཡང་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་བརྒྱ་ན་སྣང་བ་བསམ་དུ་མེད་པའི་བུདྡྷར་འགྱུར་བར་ལུང་བསྟན་ཏོ། །རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོ་ལས། དགེ་སྦྱོང་གི་དྲི་མ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ། གང་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ལྷ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། གནོད་སེམས་དང་། འཚེ་བ་དང་། བདག་བསྟོད་པ་དང་། ཕ་རོལ་ལ་བརྙས་པ་དང་། ཡ་ང་བའི་རྙེད་པ་ཚོལ་བ་དང་དྲི་མ་ནི་རྙེད་པས་རྙེད་པ་འདོད་པ་དང་། དད་པས་བྱིན་པ་ཆུང་གཟོན་པ་དང་། ལྟུང་པ་འཆབ་བ་དང་། ཁྱིམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་བརྟེན་པ་དང་། འདུ་འཛི་ལ་དགའ་བ་དང་། རྙེད་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པར་རྟོག་པ་དང་། ཕ་རོལ་གྱི་རྙེད་པ་ལ་འདོད་པ་དང་། བདག་གི་རྙེད་པས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་། ཕ་རོལ་བསོད་ནམས་རྙེད་པ་ལ་ཕྲག་དོག་དང་། སེར་སྣ་བྱེད་པ་དང་། ཕ་རོལ་གྱི་འཁྲུལ་པ་ཚོལ་བ་དང་། བདག་གི་འཁྲུལ་པ་ལ་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་། འདུལ་བས་མ་བསྡམས་པ་དང་།

knowing that he was not a proper vessel, let him be and dismissed him. Full of resentment, he reviled Bhadradeva on nine occasions. After dying, he was born as a bastard for sixty kalpas; immediately upon being born, he was discarded on the street-paths and eaten by foxes, dogs, and the like, and many beings reviled him, saying, 'Bastard, son of an adulteress!' Because he was held by bodhicitta, he was not born in the narakas. Bhadradeva practices pure conduct (brahmacarya) in the buddhakṣetra of the Tathāgata Akṣobhya, and is named the bodhisattva Śrīsaṃbhava. Acintyaprabhāsa also, having formerly lived pure conduct before ninety-four billion buddhas and pleased them, became such a great being. Therefore, even at the cost of life, one should restrain sinful actions of body, speech, and mind. One should rely firmly upon the spiritual friend (kalyāṇamitra), for from that, all hosts of qualities are accomplished. At that time, the Buddha was staying in the Jeta Grove. When the Buddha went for alms, he saw a baby left in an empty house on a street of the Jeta market. It was prophesied that in a hundred incalculable kalpas, that child would become the Buddha Acintyaprabhāsa. From the Ratnarāśi: The stains of a śramaṇa are thirty-two. What are they? Conceptual thoughts of the devas of desire; malice; harming; praising oneself; disparaging others; seeking terrible gain; desiring gain through gain; scorning what is given with faith; concealing downfalls; relying on householders; relying on renunciants; delighting in bustling crowds; thinking of incomplete gain; desiring the gain of others; not knowing contentment with one's own gain; jealousy toward others' acquisition of merit; being miserly; searching for the mistakes of others while regarding one's own mistakes with self-liberation; not being restrained by the vinaya; and...