Basatin al-uns 35.29

35.29

اشجار می گریخت و زره براندام دلیران چون خون از مسام روان میشد و نیام از سیلان خنجرهای گداخته مانند چشمهآ آب مینمود، شاخها از بی آبی بابزن طیور گشته و قعر محیط تابهآ نهنگان شده و سلسبیل جان پرور مزاج شراب حمیم گرفته حیاض و انهار خشکتر از چاه زنخدان مانده، تو گفتی مهر جهانتاب به گرم پرسی زمین و زمان از سپهر گردون فرود آمده است و یا رایض قدرت کرهآ توسن آتش پای اثیر را در میدان عریض خاک به جولان گرم کرده.

the armor upon the bodies of the brave flowed like blood from the pores; the scabbard, from the melting of daggers
running liquid, seemed like a spring of water; the branches, for lack of water, became spits for roasting birds; the depths of the ocean
became a frying-pan for sea-monsters; life-nourishing Salsabīl took on the quality of scalding water; pools and rivers remained drier than the dimple
of a chin; you would say that the world-illuminating sun had descended from the revolving sphere to greet earth and time warmly,
or the trainer of omnipotence had galloped the spirited, fire-footed colt of the ether into a heated course in the broad arena of the earth.