Basatin al-uns 35.11

35.11

چو گل ز باد خزان هر کجا که باغی بود ز باد گرز سرانداز او سیر انداخت مظفر و منصور با حصول اصناف سعادات و ادراک انواع مرادات در ضلال ظلیل عنایت بینهایت الهی مستبشر به فتح ابواب فتوح نامتناهی بر صوب دارالملک دهلی که مستقر تخت2 بلندپایهآ سلطنت و مرکز جلالت و عظمت است، عزیمت مراجعت مصمم گردانید، بهمدت نزدیک، مؤلف گوید2 به روز فرخ دولت فزای میمون فال نهاد روی سوی مستقر عز و جلال بهساعتی که سعادت بدان شود مسعود به طالعی که از آن بخت نیک گیرد فال چو افتاب گشاده همه ممالک شرق بهرای و تیغ ز تائید ایزد متعال فعاد کما شاء الصدیق مویدا بنصر به یهتز عطف المکارم و أضحت تغور المجد مفترة به کما افترر و من بالغیوث السواجم و ساعده الأقدار فی کل صولة تشق بذکریها قلوب الضراغم در4 وقتی که خسرو انجم در عرصهآ عالم آتش بار گشته بود و جرم زمین از تاب آفتاب از هوای دوزخ نشان میداد و تف سموم کوه گداز مرغ را بر روی هوا و ماهی را در قعر دریا محترق می گردانید و یاقوت در نهانخانهآ کان بهسان شمع در گداز میآمد و مروارید در غور بحر بی کران آب میشد و رنگ مرجان از شبه طوسی حکایت میکرد و سمندر از آتش طبع غرق عرق خویش می گشت و در تمنای چشمهآ روان جان و روان میافشاند و به کشیدن پوستین تن درمیداد و انگشت منطقی بیمدد زبانهآ آتش برمیفروخت و سایه در پناه اوراق

Wherever there was an orchard, like a rose before the autumn wind, / it cast off its head before the blast of his head-hurling mace.
Victorious and triumphant, having attained all kinds of felicities and achieved diverse sorts of desires beneath the sheltering shade of infinite
divine favor, rejoicing in the opening of endless gates of conquests, toward the capital city of Delhi—which is the seat of the exalted throne
of sovereignty and the center of majesty and grandeur—he resolved firmly upon returning; in a short
time. The author says:
On an auspicious, fortune-increasing, well-omened day, / he turned his face toward the abode of glory and majesty.
At an hour whereby good fortune is rendered fortunate; / under an ascendant from which good luck takes an omen.
Like the sun, all the realms of the east were conquered / by counsel and sword, through the support of God the Most High.
So he returned as a friend would wish, supported / by a victory through which the sides of noble deeds tremble [with joy].
The frontiers of glory beamed smiling through him, / as meadows smile through pouring rains.
The decrees of fate aided him in every assault, / the mere mention of which tears apart the hearts of lions.
At a time when the king of the stars was raining fire upon the expanse of the world, and the globe of the earth, from the glow of the sun, was giving token
of the atmosphere of Hell; the heat of the mountain-melting simoom burnt the bird in mid-air and the fish in the depths of the sea;
the ruby melted like a candle in the hidden chamber of the mine; the pearl dissolved into water in the abyss
of the shoreless ocean; the color of coral told of black jet; the salamander, from its fiery nature,
was drowning in its own sweat, giving up heart and soul in longing for a flowing spring, and submitting
to flaying; the dialectician's finger flared without the aid of a flame of fire; the shade fled into the shelter of the leaves