Basatin al-uns 68.241

68.241

چو تیره شود مرد را روزگار همه آن کند کش نیاید به کار یک روز پادشاه را بهسوی شکار دل کشید و عنان عزم بر صوب صیدگاه معطوف گردانید و دور کرانهآ لب آبی رسید که آن جا مجمع وحوش و مسکن طیور بود و دام و دد بی حد در آن مقام ساخته، پادشاه به مصاحبت وزیر بر پشت ادهم باد سیر سبک تک که از غایت سرعت بههنگام دویدن ایام مستقبل را سبقت نمودی و بهوقت کشیدن عنان زمان ماضی را در طرفة العینی دریافتی، سیر سبکش بدان حد که اگر بر چشم خفته جولان زدی لذت خواب خوش از او زائل نگردانیدی و اگر بر تیزی شمشیر عزم میسر کردی مانند اولیا از پل صراط به سلامت بگذشتی، هم در پستی مانند قضای آسمانی شتافتی و هم در بلندی چون دعای مستجاب بی توقف بالا رفتی، سوار شد2، شعر:

When a man's fortune turns dark, / he does only what will be of no use to him.
One day the king's heart was drawn toward hunting, and he turned the rein of resolve toward the hunting ground.
He arrived at the far shore of a water's edge, which was a gathering place of wild beasts and an abode of birds, and boundless game and predators had made their dwelling in that place.
The king, accompanied by the vizier, mounted the back of a wind-paced, fleet-footed black steed, which, out of extreme speed,
would outstrip future days while running, and when the reins were pulled, would overtake past time in the twinkling of an eye;
its swift pace was to such an extent that if it galloped over a sleeper's eye, it would not dispel the sweetness of sweet slumber from him;
and if it directed its course upon the sharpness of a sword, it would cross safely like the saints across the bridge of Ṣirāṭ;
downward it hastened like heavenly decree, and upward it ascended without pause like an answered prayer.
He mounted it. Verse: