Basatin al-uns 77.223

77.223

ز حال درد دل خویشتن اگر گویم کسی چو نیست که بر حال من ببخشاید در امید چو بر روی من قضا در بست اگر جهان همه یکسوست هیچ نگشاید چنان بتافت ز من روی هر کسی که اگر در ایینه نگرم روی خویش ننماید تو ای سپهر بزن اتشی در این جانم که دوست رفته و در تن هنوز میآید شدست حامله شب بهر ان که تا هر روز برای جان من او تازه محنتی زاید ز جور چرخ که روزم سیاه کرد چو شب اگر چو صبح کنم جامهآ کاغذی شاید خراب باد اساس فلک ز موج فنا کزو بههیچ دلی راحتی نمیاید قصهآ حال ما چون شب هجران پایان ندارد و مانند روز قیامت دور و دراز است، غلبهٔ‌ شوق ملاقات طلعت مأنوس آن یار سفر گزیده و فرط آرزومندی به مجاورت منظر محبوب آن دلدار پیوند بریده، عنان تحریر از بنان قلم درمی رباید و دست حسن تقریر و بیان را برمی تابد، و اگر گاه گاهی خواسته میآید که بهایراد بعضی از لواعج خراق و شمهای از انواع اشتیاق به طریق نفثة المصدور2 بر سبیل تکلف برای انشراح باطن ظاهر گردانم و به ذکر طرفی از ازدحام و هجوم سیاه محن که در صحن سینه مخیم و معسکر ساخته است، درونی خالی کنم، قلم و زبان بهقواطع حجج متن پیش میآیند و دست روبهرو2 میزنند و بهذیل کمال عجز و اضطرار تشبث و تمسک می نمایند و می گویند چون دریا را کرانی و این پیدا را پایانی پیدا نیست، رعایت جانب سباحت و سلوک طریق سیاحت در این جز طلب ایجا و محال بالاتفاق و تکلیف مالایطاق نتواند بود، مزاج تو بهتناوب نوائب هجران و هجوم حوادث حرمان از جاده

“If I speak of the state of my heart’s ache, / since there is no one who will have pity on my state,
When destiny closed the door of hope in my face, / if the whole world stands aside, nothing will open.
Everyone has so turned their face from me that if / I look in the mirror, it does not show my face.
O sphere, cast a fire into this soul of mine, / for the beloved is gone, and [breath] still enters the body.
The night has become pregnant so that each day / it may give birth to a fresh sorrow for my soul.
From the tyranny of heaven, which made my day black as night, / it would be fitting if I wore a robe of paper like the morning.
May the foundation of the celestial sphere be ruined by the wave of annihilation, / for no comfort comes from it to any heart!
The story of our state, like the night of separation, has no end, and like the Day of Resurrection is far and long. The overwhelming
longing to behold the familiar countenance of that travel-bound companion, and the excessive desire to be near the beloved sight of that
covenant-breaking beloved, snatches the reins of writing from the fingertips of the pen and twists the hand of fine eloquence and exposition.
And if from time to time the wish arises that, by presenting some burning griefs and a breath of the varieties of yearning
by way of spitting blood, with an effort I might make it manifest for the expansion of the inner self, and by mentioning a portion of the crowd
and assault of the black woes that have pitched tents and encamped in the courtyard of my breast, I might unburden my heart, the pen and
the tongue advance with definitive arguments, clap their hands in front of their faces, and clinging and holding fast
to the hem of utter helplessness and distress, they say: ‘Since no shore is apparent for the sea, and no end for this open plain,
observing the requirement of swimming and traversing the path of travel in this can be nothing but seeking [calamity] and unanimous impossibility and
imposing the unbearable. Your temperament, through the alternation of the vicissitudes of separation and the assault of the accidents of deprivation, has deviated from the highway