Basatin al-uns 77.305

77.305

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند عاشقان را بهخدا بخش ملامت تا چند من دیوانه ز زنجیر نمیاندیشم که کشیدست مرا زلف مسلسل در بند عذل العوا ذل حول قلی التائه وهوی الأحبة منه فی سودائه یشکو الملام إلی اللوأئم حرة ویصد حین یلمن عن برحائه4 و از غایت شوق در هرچه فکر می کردم جز جمال دل افروز او صورت نمی بستم، شعر:

I, madman that I am, do not fear chains, / for her hair like a chain has bound me in fetters.
The blame of the blamers surrounds my bewildered heart, / while the love of the beloved dwells in its core.
It complains of reproach to the censuring women with burning sorrow, / and turns away whenever they blame it from its torment.
And out of the extremity of longing, in whatever I contemplated, I could imagine nothing but his heart-illuminating beauty, poetry:
In such wise has your image imprinted its form within my heart,