Basatin al-uns 78.64

78.64

اندر ره عاشقی مجازی نایی تا از سر خود قدم نسازی نایی اینجا به یکی مهره دو سر میبازند سربازانند تا نبازی نایی تا از سر جان عزیز بر نخیزی و خون دل را از دیده با خاک کوی دوست نیامیزی و سینه را هدف خدنگ جگردوز بلا نسازی و تن را در زبانهآ محنت چون موم از آتش نگذاری تو را در حلقهٔ‌ عاشقان بی سر و یا جا ندهند و داغ عشق بر ناصیهآ وجود تو ننهند، هر سری که در راه محبت یار قدم نتواند زد و هر دلی بار شوق دلدار تحمل نتواند کرد، عاشقی که خاک کوی جانان بهسان تو تیا در چشم نکشد آن عشق بر وی غرامت است و هر آرزومندی که بر امید ملاقات محبوب جامهآ جان چاک نزند آن محبت بر وی بلاست، نه هرکس را قوت آن باشد که در این باب نفسی زند و نه هرکس را توانایی آن بود که در این قافله جرسی جنباند :

Here, with a single piece, they play for two heads; / They are head-losers; until you lose your head, you will not come.
Until you abandon your precious life, and do not mingle the blood of your heart from your eyes with the dust of the lane of the beloved, and do not make
your breast a target for the liver-piercing arrow of calamity, and do not leave your body like wax in the flame of distress from the fire, they will not give you
a place in the circle of reckless lovers, nor will they set the brand of love upon the forehead of your being. Not every head can walk upon the path
of love for the beloved, and not every heart can bear the burden of longing for the sweetheart. The lover who does not draw the dust of the lane
of the beloved as kohl into their eyes—that love is a penalty against him; and every wisher who, in the hope of meeting the beloved,
does not tear the garment of the soul—that love is a calamity for him. Not everyone has the power
to draw a breath in this matter, nor does everyone possess the strength to ring a bell in this caravan:
O heart, through mere desire you will achieve no enterprise; / Until you taste grief, you will not reach a consoler.