Riyāḍ al-inshāʾ p273

p273

گر آفتاب دلش سایه بر فلك فكند چو روی روز شود طرۂ شب یلدا کسی که جوهر نصحش چو لولو اندر گوش كند، هر آئینه مقبل بود به هر دوسرا الذى جل جناب ثنائه عن تلثم شفاة الاقلام و سمى سدة تبيان ^1 بيان اطرائه عن تقبيل افواه الاوهام ، رب كما نورت اقاليم المعالم بمصباح زجاجة صدره ، نور سراير الضماير و بصاير الخواطر بانوار نهار مخدوما طول عمره تا روز قیام پاینده و مستدام داراد - مرید معتقد ، که حرارت و رطوبت عزیزی حیاتش از آب دموع و آتش ولوع ^2 مستفاد است ، و جان بیمار زارش از کاسه فواد بشربت دم و غذای غم معتاد ، فنون دعوات اخلاص آیات ، که گلستان چمن صفات آن مانند گلزار بوستان جنان از تند باد خزان ریا ^3 در امان باشد و گلین گلشن صفاتش ، نور درون محفل ^4 قدسیان و معطر مشام صدر نشینان مجالس کروبیان بود، از سر سوز و نیاز و درد و گداز گاه در صحاف اطناب و ایجاز و گاه در ظروف حقیقت و مجاز بدست برید صبا، که مروح قلوب سوختگان فیفای شوق و نواست ، ابلاغ و اهدا میدارد و امتداد بقای آن خلاصه اولاد آدم که در اصلاح مزاج احوال عالم اسرار دم عیسی و آثار قدم موسی دارد ، بجان و جنان خواهان است - شعر :احى بك الله هذا الخلق كلهم فانت روح و هذا الخلق جثمان^5 قادر بر کمال ، جل عن الشبه والمثال ، صورت و ماده قیاس حیات و ترتیب و اساس بقا و ثبات آن ذات ولایت ^6 بینات را ، که نيران ^7 قباب افلاك از حصاة ساحت جنابش ضیا و سنا اقتباس کنند و معتکفان معابد ملکوت از سدنه کرامت ديدنه اش سعادت نظر التماس نمایند ، از نقوض تفصیل و اجمال ^8 مصون و از عروض اختلال و زوال ^9 محفوظ و مامون داراد - شعر :-