Advice to Jahāngīr 228

228

پس بر5 سلاطین واجبست که تدبیر و مشورت را پیشکار خود دانسته هر عقده که پیش آید بسر انگشت تدبیر بکشایند5 - وکارهای خود را بمقتضای [fo1. 18 a] رای صایب پرداخته ، در مراعات جانب حزم7 و احتیاط جهد موفور بجابی آورند - ودر هر کار از آغاز مهم نظر بر انجام انداخته ، نفع و ضرر آترا بمیزان عقل بستجند - وچون ایشانرا قضیه روی دهد با اهل حکمت و اصحاب تجریت و مردم دور اندیش و پیران عاقبت بین و جمعی که جوپر تدبیر ایشانرا بمعیار عتل ستجیده باشند ، درمیان نهاده مداخل ومخارج آنرا ملاحظه نمایند - و آنچه موانق مصلحت8 و تدبیر بوده باشد بعمل آورند - اگر تدیبر موافق تقدیر آمد ، خود بر سریر اقبال ومسند کامرانی متمکن شوند - و اگر قضیه منعکس شد ، هم دوستان عذر می پذیرند وبم طاعنان مجال وقیعت تمی یابند - وحکماء گفته اند که عاقل آنست که در فاتحه هر کاری نظر بر خاتمهٔ‌ آن انداخته، پش از تشانیدن نهال ثمرهآ او را ملاحظه کند . و در هر چیز وخامت کار وشامت خاتمت مهم خود بشناسد تا از کرده پشیمان نشود - - [fol. 18 b] - 19و عاقبت آن کار بفوز و نجاح مقترن9 گشته بر مقصود ظفر یابد