Advice to Jahāngīr 236

236

و حکماء جهانرا که دار مکاناتست بکوه تشبیه کرده اند که بر چه از بد و تیک بدو گوی جواب خود همان شنوی. هر که بد کند طمع نیکی تباید2آ داشت و هر که نیشکر طلبد حنظل نباید کاشت. بلکه سلاطین را باید که بشکرانهآ اینکه فراش تضا بارگه دولت ایشانرا بر افراشته ، و کار فرمای قدر نوبت کامگاری و جهانداری با ایشان گذاشته است ، سعی نمایند که تا کاری که موجب نیکنامی دین و سبب نجات درجات عقبلی 3 باشد از ایشان بوجود آید - وکار خود را باصلاح آوردن ونیت بر اقعال و اعمال حسته مصروف [16b 2510] داشتن را از قرایض و لوازم دانسته ، باران احسان بر مقارق عالمیان می باریده باشتد - تا در روضهٔ‌ ان احسنتم احسنتم لانفسکم4 گلهای مراد ببار آمده در دنیا و عقبی5 مشکور و مستحسن باشند -