Akhbar al-akhyar 145

145

ای برادر! اشارت حس به محسوسات بود و اشارت وهم به موهومات بود و اشارت عقل به معقولات بود. هودج عزت و کبریای محبوب جان بدین عوالم نسبت ندارد، پس اشارت بدو جز شرک چیزی دیگر چه بود؟ و اگر غائبی اشارت به که میکنی؟ اگر حاضری اشارت به چه میکنی؟ «خالق الخلق لا یری و یرانا بعزة الله.» که اشارت بدو جز از غفلت دل نبود. لا اله الا الله بر هر دل که تجلی عالم عظمت بود، او را پروای یادداشت او نماند. چون دل از یادداشت باز ماند هر آیینه زبان از یاد کردن2 باز ماند. در این مقام اشارت هدر بود «وهو من أبعدهم عن الله اکثرهم ذکر الله»3