Akhbar al-akhyar 352

352

وی سلطان الشعرا وبرهان الفضلاست. در وادی سخن وکثرت آن یگانهآ عالم است5 و نقاوه نوع بنی آدم است.6 و7 آنچه او را از مضامین و معانی در اطوار سخن و انواع آن و صنایع و بدایع آن دست1 داد، هیچ کس را از شعرای متقدمین و متأخرین نداده. در طرز سخن بر فرمودهآ شیخ خود رفته است که فرموده: سخن بر طرز اصفهانیان بگو. بالجمله وی عالمی است از عوالم خداوندی که در این باب نهایت ندارد.2 با وجود وفور فضایل، موصوف بود به صفات تصوف و احوال مشایخ. اگر3 تعلق به پادشاهان داشت و با ملوک و امرا به عنوان خوش طبعی و ظرافت مخالط بود، اما توجهآ دل او نه به آن جانب بود و این معنی را از برکات آثارش توان دانست. چه در دلهای اهل معصیت برکت کمترتوان یافت و آثارایشان را قبول دلها وجذب خواطر نبود.