Akhbar al-akhyar 387

387

بنده را این خت درگرقت. عرقه دشت کردم که آن نیستم و لیکن این قدر کمالیت4 دارم که خود ر میذ خق میدرم و لباسی میپوشم و در تعلم کوشش می نمایم. خواجه تغکری فرمودنه و5 ربر آوردند و آهی برکشیدند و آب از چشم روان شد. فرمودند که اگر فرمان شیخ نبردی که در شهر میباید بود و جفا و خفای خلق میباید کشید، کجا من و کجا شهر6 بودی؟ من بیابانی و کوهی و دشتی برگزیدمی. بار دیگر این بیت بر زبان مبارک راند.