Akhbar al-akhyar 392

392

مجلس سیزدهم: سعادت قدم بوس میسر شد. بنده عرضه داشت کرد که در این شهر خاطر بنده بر هیچ نیست. مگر بر روضهآ متبرکهآ خدمت شیخ،7 بعده سعادت مجالست خدمت خواجه، فرمود: تا ره نروند به منزل نرسند. اگرکسی خواهد نشسته باشد و به منزل برسد8 نتواند. مجاهده شرط است «والذین جاهدوا فینا لنهدینهم9 سبلنا.»10 بعده فرمود: حاصل از11 مجاهده چیست؟ حاصل به مجاهده12 «صرف القلب من الالتفات الی غیرالله والاستغراق فی طاعة الله.»13 یعنی حاصل مجاهده، گردانیدن دل است از غیر خدا14 به سوی استغراق در طاعت خدا، بعده فرمود:15 این سر لا اله الا الله است صرف القلب من غیر الله.16 این نفی است «والاستغراق فی طاعةالله اثبات.»1 بنده عرضه2 داشت کرد که خواجه، این بنده اندکی مشغولی دارد. اما دوام صوم اصلا ممکن نیست. هوای شهر دهلی در تابستان معلوم است آتش3 میبارد. زمان4 تشنگی اثر میکند، فرمود: درویش اگر صوم نمیتوانی داشت، تقلیل طعام کن.5 بعده فرمود: کجا مشغول میشوی؟ در خانه یا جای دیگر؟ بنده عرضه6 داشت کرد که در خانه با آن که مزاحمت است و غلبه بسیار، بنده را مانع نیست. اگر دل گرفته میشود در باغی و صحرایی7 زیر درختی میروم. چنانکه من روی کسی نبینم و کسی روی من نبیند. فرمود: دوات و قلم و کاغذ برابر میبری و در شعر و غزل گفتن مشغول میشوی؟ این مشغولی نمیگویم.8 مشغولی9 میباید که با حق باشد. بنده عرضه داشت کرد آری، این هم هست.10 خواجه از کشف میفرماید. اگر نظمی یاد آید بنویسم. باز خود را فراهم آرم. فرمود: اگر فراهم میتوانی آورد، نیکوست. زیرا که هیچ حجابی و مانعی بتراز شعر گفتن نیست.