Akhbar al-akhyar 52

52

الحق مجموعهای است که اگر فقیری وقت خود را بدان خوش کند جای آن دارد و اگر سالکی مطلوب خویش از آن طلبد، امید که روی به حرمان نیارد. باشد که به قبول درگاه مقبول گردد و به حصول مقصود موصول آید: دارم امید از خدای جهان که دهد از قبول خویش نشان کند این را به لطف خویش قبول به قبول خودش کند موصول سوی اهل دلش روان سازد جای او در میان جان سازد ای خدا زار و دل فگارم من بی کس و بینوای و1 زارم من به فقیری چو من فقیری2 نیست جز توام هیچ دستگیری نیست مفلس وکمترین گدای توام آرزومند یک عطای توام نظر رحمتی3 به من فرما4 بردلم لطف خویشتن فرما5 نیست جز لطف توکسی ما را آنت نعم الوکیل والمولی و صلی الله تعالی علی خیر خلقه محمد وآله اجمعین الطیبین الطاهرین.