Akhbar al-akhyar 55

55

آن حضرت «نحیف البدن ریع القامة عریض الصدر عریض اللحیة وطویلها اسمراللون مقرون الحاجبین ذا صوت1 جهور و سمت به وقدر علی وعلم و فی له صیت و صوت و صمت» و در کلام آن حضرت2 نوعی از سرعت و جهر بود گه سأمع را رعبی و هیبتی در دل میافزود و از جملهآ خوارق کلام او آن بود که در شنیدن آن قریب و بعید یکسان بودند و به حسب قرب و بعد مکان مجلس تفاوتی ظاهر نمیشد ودر وقت تکلم او هیچ کس را جزسکوت و انصات گنجایش نداشت و نزد امرکردن به چیزی جزمبادرت به امتثال صورت نمیبست و هر که را نظر بر جمال با کمال او افتادی اگرچه در قساوت قلبی متمکن بودی، خشوع و خضوع دست دادی و هرگاه به مسجد جامع برآمدی خلایق همه دست به دعا آوردندی و حاجات خود را از درگاه قاضی الحاجات خواستندی.