Bhagavadgita 2.20

2.20

śrīviśvanātha—jīvātmano nityatvaṃ spaṣṭatayā sādhayati—'na jāyate, mriyate' iti janmamaraṇayorvarttamānatva-niṣedhaḥ, 'nāyaṃ bhūtvā bhavitā' iti tayorbhūtatva-bhaviṣyatva-niṣedhaḥ| ataeva 'ajaḥ' iti kālatraye'pyajasya janmābhāvānnāsya prāgabhāvaḥ| śāśvataḥ śaśvat sarvakāla eva varttata iti nāsya kālatrayo'pi dhvaṃsaḥ, ataevāyaṃ nityaḥ| tarhi bahukālasthāyitvājjarāgrasto'yamiti cenna, purāṇaḥ purāpi navaḥ prācīnò'pyayaṃ navīna iveti ṣaḍabhāva-vikārābhāvāditi bhāvaḥ| nanu śarīrasya maraṇādaupacārikantu maraṇamasyāstu? tatrāha—neti| śarīreṇa saha sambandhābhāvānnopacāraḥ|
kaṭhopaniṣadameṃ bhī ṭhīka isī prakārake siddhāntase avagata huā jātā hai— 'na jāyate mriyate vā vipaścinnāyaṃ kutaścinna babhūva kaścit| ajo nityaḥ śāśvato'yaṃ purāṇo nahanyate hanyamāne śarīre||' (ka. u. 1/2/18) 'sa vā eṣa mahānaja ātmājaro'maro'mṛto'bhayaḥ' (bṛ. u. 4/4/25) arthāt, yaha ātmā niścitarūpase mahāna, ajanmā, ajara, amara, amṛta