Bhagavadgita 2.42

2.42

anvaya—pārtha (he pārtha!) (ye) avipaścitaḥ (jo mūrkha loga) yām imām puṣpitām vācam (jo sabhī āpāta manorama parantu pariṇāmameṃ viṣamamaya madhupuṣpita vākya haiṃ) pravadanti (use sabakī apekṣā prakṛṣṭa vedavākya kahate haiṃ) [te—ve] vedavādaratāḥ (vedake arthavādameṃ rata) anyat na asti (anya
śrīviśvanātha—tasmādavyavasāyinaḥ sakāmakarmmiṇastvatimandā ityāha— yāmimāmiti| puṣpitāṃ vācaṃ puṣpitāṃ viṣalatāmivāpātato ramaṇīyām, pravadanti prakarṣeṇa sarvataḥ prakṛṣṭā iyameva vedavāgiti ye vadanti, teṣāṃ tayā vācā apahṛtacetasāñca vyavasāyātmikā buddhirna vidhīyate iti tṛtīyenānvayaḥ| teṣu tasyā asambhavāt sā teṣu nopadiśyata ityarthaḥ| kimiti te tathā vadanti, yato'vipaścito mūrkhāḥ| tatra hetuḥ—vedeṣu ye'rthavādāḥ—‘‘akṣayaṃ vai cāturmāsyayājinaḥ sukṛtaṃ bhavati’’, ‘‘apāma somamamṛtā abhūmaḥ’’ ityādyāḥ| anyadīśvaratattvaṃ nāstīti prajalpinaḥ|
sā. va. prakāśikā vṛtti— vedavāda—vedakī mukhya pratipādya vastu ekamātra svayaṃ bhagavān śrīkṛṣṇa ‘tasmātkarmasu barhiṣmannajñānādarthakāśiṣu| mārthadṛṣṭiṃ kṛthāḥ śrotrasparśeṣvaspṛṣṭavastuṣu||’ (śrīmadbhā. 4/29/47) |