Andhra Mahabharatamu 1.1.99

1.1.99

వ. అనిన నుదంకుం ‘డట్ల చేయుదు’ నని యద్దేవి వీడ్కొని పౌష్యుపాలికిం బోయిన, నతం ‘డయ్యా! నీ వతిథివి మాయింటఁ గృతభోజనుండవై పొ’ మ్మని క్షణియించిన, నొడంబడి యుదంకుండు గుడుచుచో నన్నంబు కేశదుష్టం బైన రోసి, కరం బలిగి ‘యి ట్ల పరీక్షితం బైన యశుద్ధాన్నంబు పెట్టినవాఁడ వంధుండ వగు’ మని శాపం బిచ్చిన, నల్గి ‘యల్పదోషంబున నాకు శాపం బిచ్చినవాఁడవు నీ వనపత్యుండ వగు’ మని ప్రతిశాపం బిచ్చిన, నుదంకుండు ‘నే ననపత్యుండఁ గా నోప, దీనిఁ గ్రమ్మఱింపు’ మనినఁ బౌష్యుం డి ట్లనియె.