Andhra Mahabharatamu 4.3.37

4.3.37

సీ. ‘మన కీచకుల కెల్ల మారియై పుట్టిన | సుదతి పోయెడు’ నని చూచువారు;
‘నద్దిరా! నీకుఁ గ్రొ వ్వఱుగదేఁ జూతుగా’ | కని తలసూపక యడఁగువారు;
నలవోకఁ గనుఁగొని యంతరంగము బిట్టు | బెదర మాఱుమొగంబు పెట్టువారు;
నెదురుగా వచ్చిన నెంతయేనియు దవ్వు | గలుగ వేఱొక త్రోవఁ దొలఁగువారు
తే. ముట్టఁబడి మేనఁ గంపంబు పుట్ట నొదిగి | యుండువారుఁ, గరంబున నుదర మప్ప
ళించి ‘యమ్మరొ! రక్కసి’ యంచు నుల్ల | ములుకువారునై పురజనంబులు తలంకి.