Mahabharatam Kilippattu p14

p14

ഇതിമഹാഭാരതെദ്രൊണപർവ്വംസമാപ്തം ഹരിഃ ഹരഹരഹരശിവശിവശിവപുരഹരഗുര ഹരനതപദഭവഭൃതിഭയഹരസുരവരഭവ ഭുധപൂജ്യദ്ധ്വജദ്വിഷാശനഗിരിശശാങ്കരദൂ തിനാശനഗിരിനിലയനഗിരിജാവല്ലഭവരപര പരമപാഹിമാംപരമാനന്ദമെന്നതെയൊഴിച്ചു ശുഗതൊങ്ങിനിൻവചനപീയൂഷസുഖപവനമൊ ദ്ദാലഹരികൊണ്ടുഞാൻപരവശനായിച്ചമ ഞ്ഞിതെറെറവും. വംശകെശേഷവുമിനിനിക്കെ ക്കാതെ പറയാമെങ്കിലെനവുഞ്ചൊല്ലിനാൾ പരച്ചുകണ്ടാലുംപണി പണിചെൽവൻ വലങ്കംവെണമെന്നിരിക്കിലിനിയും ചുരുക്കി ച്ചൊല്ല്വൻകഥാനടെത്തിലും. ചുരുക്കിച്ചൊൽ വാനും പണിചെത്രതല്ലാം. പുരഹരഹരമ ഘമകലുവാനഹികുലപതിശയനഭിലകൾമഹി തഭാരതചരിതപ്രമജ്ഞനമഹിത്വാമാനന്ദാവ ദവാഞ്ചൊല്ല്വൻ, ദുരദ്വാജ്ഞാത്മജൻമരിച്ചന ന്തരം ദുരിജിത്വപട്ടദിനകരസുതൻ അതുകു ള്ളള്ളവൻ ശരത്താലംഗേശൻമരിച്ചാന ന്നതുപറഞ്ഞു സഞ്ജയൻ. കുരുപ്രവരനും ധൃതരാഷ്ട്രനാനഞ്ചുറക്കെവാവിട്ടങ്ങലറി വീണൂ തംഭൂമിച്ചൂഭൂമികിളറിച്ചതുപോലെ വിറച്ചു വീണീ തു. പെരുത്ത ദുഃഖത്താൽ തൊഴുതലാച്ചൂവീണങ്ങു ഞ്ചുവെണ്ണങ്ങൾക്കുഴഞ്ചും പാരമായി ചമഞ്ഞീതന്ത ന്നതം. വിമലമാനസൻ വിദുരൻ ത്രയും തിരിയേ ച്ചൊന്നടുത്തരവനെപ്പുൽകി. കണ്ണിൽ നീരൊ കാണ്മതിങ്ങിലുമൊഹിവും. തെല്ലിനാലഞ്ചിലപ ചനങ്ങളുകൊണ്ടും. അതുകേട്ടു ഇവനതങ്ങിച്ചേ ക്കീതു. മതിമാനകിയ വിദുരനൊടെവം. തനയ ന്മാരുടെ മരണവും കണ്ടതിയെ ഞാനിനി മരി യാതെ ദുഃഖിമതു വീഴുന്നതും വിധിബലമച്ചോ മരണം പ്രാപിപ്പാൻ കഴിവുകണ്ടീല. എരിയുമഗ്നി തന്നടുവിൽ വീഴുകയൊ ഗരുളമഞ്ചൊട്ടു കുടിക്കെ യൊ നല്ലു അതിദുരിതം ചെയ്തതനുഭവിച്ചവ നിക്കിലിവസിച്ചതുമതി. വിവിദ്ധമിത്തരം പ റഞ്ഞുകരയുന്ന ഭൂപതി വിദുരനൊടുരചെയ്തു സൂ തൻ മതിമാനായ് വിരുതനും മന്ദപതി മതിവെ ഭമിനിയെല്ലാം കൊണ്ടും. മതികെട്ടള്ളവർ സൂത രെന്നാകിലും മതിമാന്മാരാക്കൻകക്കൈക്കെന്ന വന്തു. അപ്പൊഴൊരുമക്കനെലാളിച്ചിട്ടറിവു ള്ളൊരുനികരക്കെന്നുവന്നു. മറക്കുമ്പൊഴു തൊരുത്തവന്തന്നു മറയവർക്കൌഷാദവി മുനീന്ദ്രനും അറിവുള്ളതപസ്വി വൃതമ്പിന്നെ യറിയപ്പെടാത്ത ചപലനാം ഞാനും നദിതന യനും കൃപരും ദ്രോണരും വിദിതവെദാന്തി സനൽകുമാരനും നിഖിലലൊകനായകൻ പരമ്പുമാൻ നിഗമഞാതലാകി ബിഭ്രങ്ങിനാൽ ഇവ്വണ്ണന്തിരുവടി താനുമതു ചെയ്തു. മുന്നതി മ്മുമ്പിൽ നിന്നപലതും കെൾക്കവെ അവ യൊന്നുമവമനസ്സില്ലെറുതില്ല വനിയെ ക്കൊതിച്ചൊരു സുയൊധനൻ പറഞ്ഞതത്ത ന്നെ മനസികെക്കൊണ്ടു പരിചിലിച്ചതുനി മിത്തമായിപ്പൊൾ വരുന്ന സന്താപമിനിയുമി ന്മെൽക്കുമെൽ വരുഷെന്തരയതസ വിഞ്ചിരി ക്കനീ. ഇവനൊടിങ്ങിനെ ത്സടിതി സഞ്ജയൻ തപടമെന്തിയെ പറഞ്ഞതൊല്ലു പരിതാപം പൂണ്ടു നരപതി ചൊന്നാൻ. പരകക്കണ്ണന്റെ മരണവൃത്താന്തം പറയമെങ്കിലെന്നു വന്നം ചൊല്ലിനാൻ പരന്ന പടക്കധിപതിയാക്കിക്കൊ കം വെക്കാതമന്ദുയോധനൻ തനപുത്രനാളികണ്ടു കണ്ണനെ പുനരപികണ്ണൻ വിളിച്ചകണ്ണനൊടനയ ത്തൊടു പറഞ്ഞൂ ഭവന്തം ഭയമില്ലാഴെനിക്കെല പ്പൊഴും തു ജയമിനി വരുമെനിക്കുണ്ണയ്യം വിശ പിതാമഹസമാനയുള്ളവരതിപെടിഞ്ഞ താം സഖിയാങ്കുള്ളാവരയുമിങ്ങിരതന്നൊളി ടികെട്ടണം കൃപിയെ വിജയനെ വധിക്കയും വെ ണം പണിയില്ലെതുമിന്നതിനെന്നിക്കെന്നു പറ ഞ്ഞുകൊ സുമതിപതി രമാപതിയദുപതി ദയാനിധി മുഖപ തി സുരപതിയക്ഷപതി സതാംപതി സുരപതി സ്വാ ഹാപതി പിതൃപതി നിർൃതി യാദസാംപതി സഭാഗ്യ തിനിധി പതി പശുപതി കാർമ്മുകപതി ഗോഷ്ഠീജ നപതി ഉമപതി സുരപതി സൂതരഥമതിലെറി സ്തുരുചിരമായ വപുഷാ കണ്ടുസൂത സുഖിച്ചു പൊ രിന്നു പുറപ്പെട്ടാരെല്ലൊ മകരവ്യൂഹവും ചമച്ചിതു കണ്ണൻ മകരകുണ്ഡലസവിധനങ്ങയ്യൻ പുര ന്ദനസുതൻ പുരുഷകുഞ്ജരൻ ചമച്ചാൻ ചന്ദ്രാ ർദ്ധപ്രദമാകും വ്യൂഹം ദ്രുമിളിതകണ്ടുകുരുവരന്മാ രുമെത്തു ഭീമസേനനൊടശ്വത്ഥാമാ മദിര