Mahabharatam Kilippattu p30

p30

ഹരിഃനാരായണജയനാരായണജയനാരാ യണജയവരദഹരെമായാമയബഹിലീലാമയാകാ മാനിക്യായതപരെകിനിയുമെടൊനാനാറസമായ വാണീഗുണഗണപാണ്ഡികസുഖജനഹൃദയെ ബാലെശ്രുകങ്കലമനലെ പദപദകാലം കളയരു തിനിവെറുതെആലംബനമനുഭൂലംത്രിഭുവന മൂലംപരിണ്ണതബിംബുകലംബാലം ജലധര നീലം തിലകിതഫാലം മുനിനതപങ്കജമലംകാലം ധൃതബഹുലീലംസുമധുരശീലംപരിഷിതവസ്ത്ര ചങ്കലം സാലംകൃതമുഖകൊലംക്രിയസവദജ വിമലംനരനാരായണനുടെചരണാംബുജങ്കളി. സരസംചൊന്നാരുകിളീതദനന്തരമഹൊപെരു ത്തൊകാലംകഴഞ്ഞീടാതെകൃഷ്ണന്റെചരിത മൃതംചൊൽവാനുടങിലെനിക്കെതും-പരമ്സൗ രഭ്യംചെയ്തുധ്വത്രിതൻഭാരത്തിൽമുങ്ങിയമ രിഷ്ണുപരമാത്മാവുജഗന്മയൻദൈത്യനാശകൻ പുരുഷൊത്തമനൊതിമ്പരമാത്മാക്ലിഷ്ടങ്ങി ട്ടുംഭക്തലൊകാർത്തിഹരൻസർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ജീവനക്കിയവൻസൃഷ്ടിനിത്ഥണ്ടങെഗവ്വനൊ ശങ്കരൻശർവ്വവന്ദിതദെവൻശരഞ്ജൻസർവ്വ മൂർത്തിനിഷ്റ്റികാത്മാവിഭൂനികരത്മാനന്ദൻ അണ്ണെണ്ണണ്ണിലൊചനൻകണ്ണൻത്രിഭുവനപീ യണ്ണകപാലകദുഗ്ദ്ധാബ്ധിവാത്സുദ്ധാവരൻനിണ്ണംയം തിരഞ്ഞാഉളങ്കണ്ടുകൂടാതെദെവൻഇന്നുടെയു ള്ളിലിരുന്നരുളുന്നഗണനാഥൻകണ്ടില്ലാതെ ന്നംവരബ്രഹ്മമെന്നിരിക്കിലുംകണ്ടെത്തുകയ്യു താനാക്കിരത്തുവസിച്ചവൻകണ്ടഞ്ചെതസ്സൊ ടുംകണ്ടുകൂടാതെതരുവൈകുണ്ഠമെന്നുണ്ടുകാ ൺൻസെവിതയിരിക്കുന്നുചിന്തിച്ചാലൊരുവർക്കു മറിഞ്ഞുകൂടാത്തവൻചിന്തിക്കുന്നവർക്കുത്രാനന്ദം കൊടുത്തവൻഎന്തൊന്നുപറയേണ്ടുവെന്തന്തെ നറിഞ്ഞുതില്ലന്ധ ബാലന്മാരതനെയൊലെയായ്ചു മഞ്ചുഞാൻ മായയുന്നു സൃക്ഷ്ഠിസ്ഥിതിസംഹാരക ന്താ ജഗന്നായകന്റെ ലിലപറഞ്ചുതുടഞ്ചും പൊളെയെന്നുപറഞ്ഞിട്ടുമൂദ്ധരായുളളജനം മായങ്കിൽ മറഞ്ചുനെരെയുളളകാണാങ്കയാൽഅങ്ങിനെയുളളതുഗന്മംഗലൻ വാസുദെവൻ മം ഗലദെവതയും സംഗിഷ്ടിനെഭവൻ മങ്കിടാഞെ രുപരമാനന്ദൻ ശ്രീഗൊവിന്ദൻ-ഇങ്ങിനെപൂ തൊദരന്തന്നക്കൊണ്ടുകാലം മൂരികൊണ്ഡ നന്തന്റെ അടുത്തു അത്ഭുതൊദ്ദിച്ചിരിപ്പൊഹൽ യന്ന കാണികൾ ചൊല്ലുന്നെരം കരുണാകര ൻ കമലെക്ഷണൻ കാമപ്രദൻ പരമാന്മാൻ പ രമാത്മാവു പരബ്രഹ്മം യജ്ഞസാരചനകരന്തിങ്ക യൻ കർമ്മ സാക്ഷി ജൂമനാശദ്ദിഹിനൻ ദുഃഖജ ന്മാർത്തിഹരൻ ധർമ്മ മാനസൻയജ്ഞജ്ജം വിനെ നാല്ലും നിഷ്ടലന്മാരായെല്ലാരും മറവുളള ജനങ്ങ ളും കൈനിലപുക്കഭെവൻ കൈതവമുക്തിക ജൻകൂടിക്കൈവന്നതായ്ക്കിലും നിലനിങ്ങിഭ ണ്ണം വൈശാലാ പ്രേതഭൂതപ്പൂണ്ണമാടൽക്കളം കൈവെടിഞ്ഞീലുവേണം രാത്രിയിലുറങ്ങുവാൻ കൈ കവല്യംകൾ തൊഴുതു പോങ്ങൂട്ടിടുംദെ വത്തെത്തണയാക്കിക്കൊണ്ടവർകൂരുംബെയ്യാ ർ. കാരുണ്യമുൾക്കൊല്ലും കൂടവെ പാണ്ഡുപുത്ര ർ ധീരതയൊപ്പുചെന്നു ഗേഹമതിതീർത്തുക്കാർ മാരുതി പൊരുതൊരുത്തനായി പിന്നവൊ രതിൽ മരിയാതെകിടക്കും സുയോധനൻ ത ന്നുടെയവസ്ഥകളെപ്പൊഴെന്നറികിലുമിന്ന തുകൊല്ലുമൊരുനത്വസ്ഥമാദിയൊപ്പും. അങ്ങനെ ത്തണ്ടാർക്കണ്ണൻ മൂവരും കൂടൊരുത്തൻമൊ ഴികെവന്നു ദുര്യോധനനെക്കണ്ടുകാ ലെടിഞ്ഞവനികിൽ പ്രണവെദനയൊപ്പും മാലിയന്നിട്ടുന്നവനെക്കണ്ടവർക്കുമെ ലദോഷത്താൽ വന്നതൊരൊന്നപരക്കുമെ മാലൊലവിഴുമുകണ്ണുനീരൊഴുതുടക്കയും അ വ്വാക്കൺ വിധിബലമെന്നറീലഴിച്ചുമെ ച്ചൊക്കണൊന്നുന്തന്നെത്തങ്കൈകാലും വശംകെട്ടു വയ്യവെ വരുമൊരു വേദന പരമക്ഷീ കല്പാലെ